Op een verse prille en enthousiaste lentedag als deze, lijkt het haast tot iedereen door te dringen; De oliebollen moeten eraf!! In grote getale zie je ze opeens overal. Langs de weg, in het bos, op het strand, of zelfs gewoon door de stadx85 het maakt ze niets uit. Ze gaan er voor…; de befaamde joggers. Ook hier slaat de gekte weer toe; heel Meppel is uitgerukt om de verwenste kilootjes wintervet kwijt te raken, voordat ze zich straks weer in hun badkleding moeten hijsen. En daar hebben ze heel wat voor over!

Verhitte, rood aangelopen gezichten ontwijken mijn blik, en maken een redelijk serieuze indruk, door boodschappen als; x93Stoor me niet, ik sport. (maar je mag wel kijken hoe ik goed bezig ben)x94  over te brengen.
Daarbij dragen ze dan de zogeheten zweetbandjes om hun hoofd en pols, en hebben de meesten een optimistisch wit t-shirt aangetrokken dat ietwat te strak zit; Ahhh, de kilootjes. Daar zitten ze dus. En af en toe zie je dan dus een stukje spierwitte buik met haar, onder het shirt vandaan piepen. Hm. Niet al te charmant moet ik zeggen.
Maar ook als het ff tegen zit en alle sportbroeken en trainingsbroeken zitten in de was, dan hebben sommigen zelfs de creatieve oplossing gevonden om dan maar gewoon(bij gebrek aan beter)een spijkerbroek, op half zeven, aan te trekken. Achjah, waarom ook niet?!  Ik bedoel, dan zien ze pas echt hoeveel je er voor over hebt!! x93Broek of geen broek; IK SPORT!x94 had de leus kunnen zijn.

Maar sommige mensen hoeven gewoon echt niks te zeggen. Die trekken meer aandacht dan een krokus. Bij die mensen herken je de boodschap onmiddellijk, zoals deze; x93Ach, desnoods haal ik mijn blauwe legginkje  van de 1^e klas middelbare school uit de kast. Als ik er maar in kom. Kan ik tenminste tegen iedereen zeggen dat ik maatje 36 nog aan kan! (Gloek!)  Als een worst in een netje hobbelt er dan een meid van formaat langs mijn raam, dat veel bekijks geeft. En je hxf3xf3rt haar al denken; x93Zie je wel? Ze kijken naar me. Ze vinden me sexyx85. Als Arnold straks thuiskomtx85. Whoehoex94. En terwijl ik haar met argusogen na kijk, reflecteert de zon op haar melkwitte benen, terwijl ze een blij huppeltje maakt tussen het hobbelen door. Let the summer begin!

Nee, mijn ondervindingen zijn niet zo rooskleurig, als wel lachwekkend. Ik begeef mij liever niet tussen dat volk van enthousiaste joggers en northern walking tuttenclubjes, met bergstappers of we in Frankrijk zijn!
Neeee, ik ren liever mee met de terras mensen. De mensen die met het eerste zonnestraaltje gewoon blindelings het juiste terras weten te vinden.  Die club. Die zich niet druk maakt over die extra rolletjes en vetbulten en er gewoon nog een biertje op drinken! Zij die er ook prachtig uit zien met een kilootje extra. Heerlijk. Lekker relaxed. Doe mij er nog maar xe9xe9n!
Alleen ehhx85 heb ik dan wel een kledingdilemma.

Wij zouden naar Center Parcs. Eindelijk. Na maanden wachten en uitkijken naar dat ene moment, zaten we dan daadwerkelijk in de trein! Een grote grijns stond op mijn gezicht en die ging er voorlopig ook niet weer af. Mijn dag kon niet meer stuk; We gingen naar center parcs. Tegenover mij zat peter, onderuitgezakt met zijn I-phone te spelen en naast mij zat mijn heerlijke neefje van 3. Een leuk ventje met een wilde bos blond haar, wat ondeugend om zijn gezichtje valt. Hij geniet ook en kletst honderd uit, terwijl ik stiekem hoop dat mensen denken dat hij ons zoontje is. Ik kijk de mensen vriendelijk aan en ik knik beleefd hun richting in x93goedemiddagx94. Via het raam hou ik ze in de gaten en kijk steeds of ze ook kijken. Wanneer ze dat doen, probeer ik om zo goed mogelijk het moederschap x93echtx94 te laten lijken, omdat ik wil weten hoe het voelt om moeder te zijn. Levi vraagt me van alles en ik probeer wijze antwoorden te verzinnen, terwijl ik mijn omgeving nauwlettend in de gaten houdt. Horen ze wat ik zeg? Ik herhaal het nog een keer wat harder, en een vrouw kijkt op uit haar boek. Ik kijk even x93toevalligx94 opzij en ik lach; x93Leuk hxe9, kinderen? Ze willen ook altijd van alles weten!x94 Grinnikend kijk ik weg. De vrouw lacht even en via het raam zie ik hoe ze Levi kort observeert. De man tegenover haar heeft de krant uit en zoekt wat contact. Ik vind het heerlijk en ik doe heel nonchalant, alsof ik hem dagelijks bij me heb. x93Jaaa, hij is soms ook erg ondeugend, hoor!!x94  en ik maak een handgebaar, om mijn woorden kracht bij te zetten. Genietend kijk ik uit het raam en denk het mijne. Ze denken vast dat ie bij ons hoort.
Na een tijdje stilte zien we herten uit het raam en ik wijs Levi (heel educatief) op de dieren. Hij roept heel hard door de coupxe9; x93Heeey die ken ik wel!! Hoor maar!x94 En vervolgens begint hij luidkeels te zingen; x93aaaals een hert dat verlaaangt naar water, zo verlaaaangd mijn ziel naar U!….x94  Een christelijk liedje. En wat voor een. Mijn hart slaat sneller en ik kijk gauw om me heen. Heeft iemand het gehoord?! En ik kijk de vrouw met haar boek recht aan. Ik voel de kleur op mijn wangen intenser worden en lach geforceerd naar haar.
Wanneer ik wil terugkijken, ontmoet ik meerdere ogen die allemaal op ons gericht staan. De hele coupxe9 luistert mee.Dxedt was niet wat ik wilde! Ik sta in een tweestrijd en weet niet wat ik moet doen. Hoe ga je met zoiets om? Uiteraard moet ik boven alles rustig blijven en hem niet het gevoel geven belachelijk bezig te zijn. Dus ik schreeuw boven hem uit; x93MOOI LEVI! HEB JE DAT VAN MAMA GELEERD?x94. Hij knikt. En terwijl ik al die ogen weer aan kijk zeg ik al lachend; x93Dat is mijn neefjex85 haha, hij is pas 3 jaar! Ik ben zijn tante.x94
 
Heheheh.

Center Parcs:
Zoals je hebt kunnen lezen, gingen we dus naar Center parcs. We hadden een huisje gehuurd en gingen er met zijn zessen naartoe. Mijn zusje met man en kindjes en Peter en ik. Errug gezellig!
Vier dagen achter elkaar alleen maar gezwommen. Dus we waren bekaf na dat weekend. De avonden waren ook leuk, we hebben nogal gelachen om elkaar.
EN… natuurlijk. Het zal ons ook niet gebeuren; we hadden alle boodschappen meegenomen om te kunnen gourmetten… behalve het gourmet stel!! Lekker dan. Maar gelukkig hadden we enorm vriendelijke buren, (Waar we ook al boter hadden "geleend") en die hadden voor de grap en half aangeschoten gevraagd of dat alles was, of dat we ook nog hun gourmetstel wilden lenen. Mijn oren klapperden natuurlijk en ik ging er meteen serieus op in. Natuurlijk stond ik daarna in het middelpunt van hun grap, omdat het nog echt zo was ook, maar ik had het er voor over. Zo hebben we TOCH nog kunnen gourmetten. Tsjah, soms moet je offers brengen. De ene soms groter dan de andere… maar goed. 
We hebben ervan genoten.

Update:
Sinds een tijdje zitten we ook bij een nieuwe huiskring in Meppel. Een leuke, spontane, praatgrage, jonge groep. Ik hou ervan. Het zijn leuke mensen en het voelt of ik ze al langer ken. Sinds September is hij gestart en vanavond is onze laatste keer voor het nieuwe jaar. Jammer, maar gelukkig is Januari niet zo ver weg als het lijkt.
Ik merk dat deze activiteit echt een verrijking is van mijn leven. Wat hou ik toch van mensen! Met mijzelf gaat alles ook goed. Ons huisje blijft een paleisje. 

Werk:
Ik heb ook zo goed als ander werk. Eindelijk iets meer met begeleiding erbij. Wat ik deed/doe was huisjes schoonmaken (HV1) maar nu mag ik ook wat meer begeleiden (HV2). En dat is nog niet alles, want ze hebben nog meer mogelijkheden tot begeleiden. Onder andere ook met PGB budgetten enzo. Interessant!!! Hopelijk ga ik hier wat meer prikkels en uitdaging in vinden. Wat zeg ik? hopen? Ik weet zeker dat dat zo zal zijn!! Het is best spannend, want ik ben wat dat betreft wel echt een old wief, want ik hou alles het liefst bij het "oude vertrouwde' waarvan ik zeker weet dat ik het kan en ken.
Maar jammer voor mezelf, zuurpruimen zijn er al genoeg; Ik wil meer! Uitdagingen zijn er om aan te gaan. Of je er nou in slaagt of faalt, je wordt er altijd beter van. 
En GROEI dames en heren, jongens en meisjes… is het beste medicijn tegen oud worden!! Knoop dat maar in je oren!
Ik wordt niet graag een Zuurmond met de Z. Dan vinden anderen je ook niet meer te pruimen! 

Liefs, Linda Suurmond!!!

Lieve mensen!

Het heeft ff mogen duren, maar hier ben ik dan weer! Tot mijn grote opluchting zijn de problemen rond mijn weblog weer opgelost. Een lang periode kon ik, door een fout, niet inloggen vanwege de ombouw van web-log.nl. Best jammer, want zo kon ik jullie ook daar niet van op de hoogte stellen. Hmpf.
Maar niet getreurd!! Ik ben weer vol frisse moed terug. Zo'n break heeft ook z'n goede kanten.

Korte update;
Zo heb ik tijdens mijn afwezigheid ook eens nagedacht over het wel en wee van mijn weblog. De vraag of het nog wel was wat ik graag wilde, was een hoofdvraag. Letterlijk en figuurlijk. Mijn weblog is uitgegroeid van een levens- update, naar een nieuwsbrief tijdens mijn Katapult jaar, tot halve bijbelstudies (!) en tot inmiddels (zonder het door te hebben) kleine column stukjes. Een ontwikkeling zonder opzet. 
Maar niet zomaar denk ik. Het leek me goed om er eens bij stil te staan en mijn kritische oog er eens over te laten glijden. Ik was namelijk van mening dat mijn stukken vaak net wat aan de lange kant zijn. (Jaja, ik doe mijn vrouwelijke genen met woorden overschot weer volop eer aan). Maar het zou best wat korter kunnen. Dit is dan ook mijn streven. Ik zei; STREVEN!!
Toch wil ik nog steeds delen wat ik op mijn hart heb, en soms ook wat ik op mijn lever heb en dan weer wat ik op de tong heb…. zo kan ieder lichaamsdeel op zijn eigen wijze functioneren. Dacht ik zo. 

Kleur bekennen:
Verder zat ik nog wat te peinzen over mijn publiek. Ja, over jou ja! Want wie lezen mijn stukjes eigenlijk? Wie ben jij aan de andere kant van dit onzichtbare lijntje? Jij houdt mij wel in de gaten… maar ik weet niks van jou. Nou hoeft dat ook niet per sxe9 en dat is ook niet de opzet van een blog, maar ik zou zo graag es wat terug horen en wat (kritische) feedback van je krijgen.Het helpt me om mijn blogs beter af te stemmen op mijn publiek. Dus mail me eens deze week, of stuur me een reactie onder het bericht. Je doet me er een groot plezier mee!!! 

Voor de rest geniet ik volop van het leven in de herfst met veel kleur. Ik heb dit seizoen denk ik her-ontdekt ofzo. Ik geniet als nooit tevoren!! De kachel weer aan, huis sokken en warme chocomelk, de sjaals weer uit de kast en de veelkleurigheid van vuurrood naast knalgeel voor je raam zwevend naar benee… laatst zag ik trouwens een parelketting aan de waslijn hangen toen het zo geregend had! (Ja, zelfs de regen kan ik nu meer waarderen!!) Kijk;

Creativiteit op z'n best!!! WAUW wat geniet ik. Doe met me mee!! We beleven de herfst.

Liefs Linda.

Met een grote glimlach op mijn gezicht staar ik naar het kleine mensje dat in mijn armen ligt. Het voelt zo dichtbij en zo eigen, alsof het mijn eigen kindje had kunnen zijn. Maarx85. Als ik dan zie hoe Mirjam het bij zich neemt en bekijkt, het voed en er tegen praatx85 dan weet ik toch een ding heel zeker; dat xedk de moeder zeker niet ben! Zij is het. Met volle overtuiging. En het is prachtig om te zien! Mijn zusje heeft er een kindje bij, een dochter. Het lijkt zo onwerkelijk. Mijn kleine zusje die nu een compleet gezinnetje heeft. Iets wat ik nooit zo had bedacht toen we nog jong waren. Nee, ik zou natuurlijk eerst moeder worden en daarna pas zij, want ik was toch echt de oudste. En zo voelde ik me ook altijd. Tot nu. Ik weet veel van kinderen, maar hoeveel ik er ook van weetx85 zij weet hoe het is om ze te hebben. En dat maakt dat ik nu even haar kleine zusje ben, die alle vragen stelt over x93hoe het isx94.  En zij legt me alles geduldig uit. En eigenlijkx85 is dat ook wel eens een keer leuk!
De zuster die even weg was, komt weer binnen met pen en papier. Ze kijkt Mirjam aan en vraagt; x93Enx85 ? Welke naam mag ik op het kaartje schrijven?x94 Mirjam kijkt vluchtig van Tom naar mij en lacht dan; ZIVA! Zegt zex85 Ziva Noxeblla! Eindelijk mogen we het uitspreken. De naam waarvan je je altijd al hebt afgevraagd hoe het zou klinken bij het kindje. Een Hebreeuwse naam die Stralend, Praal en Helder betekent. Maar het past. Het past precies.

"Vandaag, op 27 Juni 2010, is Ziva Noxeblla de Vos, 3780 gram en 53 cm lang, geboren in het ziekenhuis te Sneek om 11:05".

En terwijl we wat praten valt het langzaam even stil en geniet ik van xe1lles wat er om me heen gebeurd en denk aan wat er allemaal al gebeurd is. Zoveel dingen passeren de revue, dat ik diep in gedachten verzonken raak. Het ging zo snel ineens. Eerst konden we niet wachten tot het zover was en nu is het ineens al achter de rug. De hele bevalling met weexebn en alles, tot aan de geboorte.
Ik was erbij. Iedere minuut. Met mn neus er bovenop. Ik wilde geen moment missen en dat is ook te zien aan de fotox92s, zoals ik later ontdekte.
Dit was het moment waar ik op gewacht had! Het zou mijn allereerste bevalling zijn die ik ooit in het echt zou zien en dan ook nog eens die van de meest bijzondere vrouw ter wereld. Iemand die niet alleen mijn zusje is, maar ook mijn vriendin, waar ik alles mee deel en waar ik mee lach. En waar ik zelfs mee durf te huilen. En haar dochtertje hield ik nu in mijn armen. Zo bijzonder. De emoties liepen zo hoog op, dat ze waarschijnlijk mijn keel en ogen letterlijk voorbijstreefden tot boven mijn hoofd ergens, want er kwam geen traan uit. Alleen maar verzuchtingen. Ik kon niet stoppen met kijken en staren. Er was iets bijzonders ontstaan tussen mij en dit kind. Alsof de band die Mirjam en ik hebben, gewoon werd voortgezet door dit meisje heen. Overweldigend mooi. Geen woorden voor. En terwijl ik het schrijf, hebben de emoties mijn ogen eindelijk gevonden. En de waterlanders druppen naar benee. Vandaag is het precies een maand geleden dat ze ter wereld kwam. What a life changing fact!!

Levi: "Ik ehhh… nu een grote broer, hxe9 tante Linda?"   
   
S.O.S.!
Met grof geweld wordt ik van mijn roze wolk afgegooid, met de beide benen weer recht op de grond, midden in de realiteit. Alles wat zo schattig en vertederend was, bleek in de ogen van andere mensen niet hetzelfde te zijn, want terwijl ik nog naar haar keek en me bedacht hoe mooi ze was, hoor ik vanaf dat moment NIETS anders, dan mensen die voortdurend roepen wat voor een x93scheetjex94 het wel niet is!! Of nog erger; een x93Poepiex94x85.
Na deze confrontatie van zox92n afthans woord, in de combinatie met MIJN nichtje, ben ik totaal van de kaart gezeild. Totaal uit evenwicht gebracht. Ik pijnig mijn hersencellen en struikel keer op keer over het feit; WAAR-om mensen deze benaming kiezen voor iets wat zo mooi, lief, schattig en volmaakt is! Normaliter kan ik toch verre van verheugd zijn over dit product, welke men al van oudsher de naam x93poep-iex94 dan wel x93Scheet-jex94 genoemd heeft. Het zijn dingen die mijn leven geen kleur geven, die mij niet doen opspringen van blijdschap en die ik ook zeker niet te dicht in mijn buurt duldt. Dingen die mij niet doen associxebren met een kind!! WAT is het, dat andere mensen dit wel doen. Wat is het nou, dat het eerste wat mensen uitroepen, na het zien van een baby x93Poepiex94 is?! Ik kan er niet bij en ik weet ook niet of het me ooit zal lukken. Graag zou ik wel eens een stevige bak koffie drinken met degene die dit ooit bedacht heeft. Kan iemand me een uitleg geven?!

Doch, dit was enkel deel 1 van het verhaal waarin ik van mijn roze wolk af kletterde. Een been stond al op de grond, maar ik was nog niet voorbereid op been twee. Zo dacht ik namelijk stoer te zijn, en Tom een nachtje vrij af te geven, door bij Mirjam te slapen en zijn taken over te nemen gezien het feit dat hij er wat witjes en vervallen uit zag. Nou moet ik erbij zeggen dat dit wel beperkt bleef tot het verschonen van een luier, iedere 3 uur tussen de voedingen doorx85 en ik me niet bezig hoefde te houden met liefkozingen. J Dat was maar goed ook, want zo lief was ik halverwege de nacht zelf al niet eens meer!! 
PHOE. Ik had er mijn handen vol aan. Telkens wanneer ik wat indommelde en uit alle macht probeerde om de kleine geluidjes te negeren, draaide Mirjam zich weer eens uitgebreid om. (Dit, vanwege haar slaapritueel; Het-zo-lang-mogelijk-bewegen-tot-je-lekker-ligt-syndroom). Het kostte me dus nogal wat inspanning om mijn ogen stijf dicht te houden en alles om mij heen uit te schakelen. In het begin was het nog niet zo erg en kon ik nog glimlachen om de kleine geluidjes. Maar na verloop van tijd begon het me op de zenuwen te werken. Telkens dacht ik dat ze zou gaan huilen en dat ik dan eruit moest om Mirjam te assisteren. Het gaf me zox92n stress, dat ik stijf in bed lag. Maar goed, ik slaagde er dan toch in om mijn REM-slaap fase te bereiken. Doch, dit was enkel van korte duur. Het tafereel brak precies aan, op dat moment dat ik mijn rust bijna te pakken hadx85.
Gelukkig was ik nog goed gestemd, omdat dit pas de eerste keer was en omdat ik het altijd een eer vind om Ziva een schone broek te geven. Noujax85 tot dusverx85 daar aangekomen had ze namelijk, zoals je dat dan noemt x93spuitpoepx94. ALLEMAAL precies over tante Lindax92s nachtkledij en de commode gemikt. Great. Een zucht en je kijkt in het schattige gezichtje en je bent het gauw weer vergeten. Na een kwartier in de weer geweest te zijn, was ze weer warm en schoon aangekleed en lag ook ik weer voldaan in bed, totdatx85 Mijn oor spitst zich en ik denk een burp geluid te horen. Ik vraag Mirjam wat dat was en ze vraagt of ik even wil komen. Ziva had haar bedje onder gespuugd na de laatste voeding. Kon ik weer. Hobbelen van slaapkamer 1 naar 2 en terug naar de badkamer richting wasmand en weer opnieuw. Mijn oogjes hadden al wat moeite maar ze schreeuwden nu om wat meer rust. Ik begreep ze heel goed en legde mijn hoofd uitgeput neer. Ben ik dismissed? Vroeg ik aan Mirjam. En tot mijn grote opluchting zei ze ja!! En, sneller dan de vorige keer, viel ik in slaap. Toch was het ook nu weer van korte duur. Ik werd wakker van een zacht huiltje. Naast mij lag een grote hobbel die al eerder wakker was dan ik en ze keek me in de schemering aan; x93het is weer zover, Lin! Ben je wakker?x94. En ik schraap mezelf bij elkaar. Tuurlijk ben ik wakker! Ik doe alles voor je! Zzzzzzzzeg het maar! En opnieuw verwissel ik de luier. Dit keer kwam ik er redelijk goed vanaf, afgezien van de plotselinge straal die me tegemoet kwam, en die ik met mijn skills nog gauw kon opvangen met een doek! Alsof ze speciaal wacht op de luierwisseling voordat ze de luier pas functioneel gaat gebruiken!! Grr.  Ik haar al instrueren; NIET hier plassen, WEL daar!!! En evenzo met poepen, Ziva!! IN je luier. En al pratend leg ik haar weer in bedje en Mirjam en ik nestelen ons weer lekker in. En net als ik mijn ogen dicht doe, meen ik iets te horen waarvan ik HOOP dat ik het droomdex85 maar niets was minder waar. Ik hoor zacht gegniffel in het donker en ik weet dat het Mirjam is die me uitlacht. Ziva was net verschoont, en heeft mijn raad opgevolgdx85 haar luier was ZEER functioneel gebruikt. Hij zat vol. Tot boven in haar romper. Dit sloeg echt alles!!!!! 
Ik wist niet meer hoe ik het had na deze nacht. En ik was ook zxe9xe9r van de kook gebracht over het feit of ik xe9cht nog wel kinderen wilde. Als dit elke nacht zo gaatx85. Dan kan ik u een ding vast melden; Hier ben ik eeeeecht nog niet aan toe!!! Ik wil rust aan mn hoofd, hoe lief ze ook zijn. En 1 nachtje kan nog. Maar IEDERE nacht?! Neeee, laat die kinderen nog maar even wachten. Ik ga nog volop genieten van mijn leventje met alleen Peter. (Ook al mijn handen vol aan )
Dat bevalt me prima. Ik geniet intussen wel van alle lusten en laat de lasten nog ff liggen voor mama-lief J.
Die komen snel genoeg!! En gelukkig mogen tantex92s dat. Ik noem mezelf dan ook met trots; TANTE Linda.

HUISJE.
Jaja beste mensen!! Dat leest u goed. WIJ HEBBEN EEN HUISJE!!!! Het wonder mag eindelijk geschieden. We gaan vanaf 1 Augustus wonen in de Catharinatraat te Meppel!! We zijn totaal door dolle heen. Hier waren we al zooooo lang aan toe en nu wordt het dan werkelijkheid. Eindelijk. We kunnen niet wachten.

 
   
Het is zo bijzonder gegaan. Echt een kadootje van God. Ik was namelijk bij dit huis al eens eerder langs geweest, waarbij ik een redelijk uit de hoogte, over het paard getilde jongen, tegenkwam. Hij nam me eens goed op en vroeg wat ik kwam doen. Mijn antwoord was luid en duidelijk; vragen of hij dit huis van de kerk huurde en of hij binnenkort van plan was om eruit te gaan en zoja wanneer. Ik kreeg namelijk en tip van iemand, dat dat huis leeg zou staan. En zoneex85 dan was niet geschoten altijd mis. Hij lachte schamper en keek me schaapachtig aan; x93Nou nee, ik blijf hier de komende 10 jaar nog wel wonen. Tis hier heerlijk. De stad dichtbijx85 lopend heen, kruipend terug!!x94 En hij lachte zo hard, dat de liefde voor zijn eigen grapjes, op mijn hoofd spetterde. YEK! Wat een gast! Hij vertelde ook dat hij er samen woonde, maar dat zijn vriendin bij hem weg was gegaan na een jaar. (Sta ik niet van te kijken, haha). Maar hij had zn huisje nu zo mooi opgeknapt, en hij zat zo mooi dicht bij de stad, dat ie eeeecht niet weg ging!
Toch waagde ik het erop, om nog te vragen of ie mijn nummer dan wilde opslaan voor het geval dat hij van gedachte zou veranderen. Ik had er net zox92n hard hoofd in als hijzelf, dat  het me verbaasde me dat ie instemde. Al lachend voerde hij mijn nummer in en dacht waarschijnlijk bij zichzelf; Dat meisje mag lekker verder zoeken! Maar helaas voor hem, had ik andere plannen. Mijn strijdlust was aangewakkerd en ik vond het debiel dat hij daar alleen in dat huisje woonde, terwijl WIJ er zo hard aan toe waren en op kamers leefden. Nee, dit kon zo niet. Ik zei tegen God; x93Heer! Wij zijn zo hard aan een huis toex85 geeft u ons dxe1t huis!!x94 En terwijl ik wat mompelde, schoot me ineens te binnen dat ik van iemand gehoord had, dat je specifiek mag bidden. En ik wist niet of het brutaal was, maar ik was vastbesloten. Ik bid em der uit!!! En zo heb ik een aantal weken gebeden; x93Heer, geef ons dat huis alstublieft! Zorg dat hij andere plannen krijgt, dat hij er niet meer wil wonenx85 itx92s our only option left!x94
Maar toen ik het her en der vertelde, reageerden de mensen nogal negatief en ontmoedigden mij om verder te bidden met dit projectx94. Ergens schaamde ik me ook wel een beetje. Was het echt zo slecht? TOTDATx85 ik nog geen 2 maanden later een sms kreeg van een onbekend nummer, waar in stond dat zijn huis in de Catharinastraat over twee maanden leeg kwam. Of we nog interesse haddenx85
UITERAARD! We hebben direct actie ondernomen en gebeld met de contactpersonen. En vorige week maandag is het contract dan eindelijk getekend!! We zijn door dolle heen!!

En toen we vroegen waarom hij eruit gingx85 tsjahx85 toen zei hij toch xe9chtx85 x93Jaaaa, ik heb andere plannen voor mijn leven. Ik ga weer bij mijn ouders in wonen en een studie doenx85x94. Nou, dan weet ik niet meer wat ik verder nog moet zeggen, dan enkel dit; DANK U HEER!!

 
Er zijn ook flink wat dingen die we kunnen overnemen van die jongen. Want doordat hij weer bij zijn ouders gaat wonen, kan hij niks meenemen. Dus we worden gezegend met allemaal mooie spullen, voor een schijntje!! Daarbij komt, dat dit huis een tussenstop is voordat we via de woningstichting kunnen gaan huren (met punten). We willen daarom ook niet investeren in het huis omdat we er niet voor vast willen blijven. Maar dat hoeft nu dus ook helemaal niet, want die kerel heeft alles al opgeknapt voor de komende tien jaar!!! WHAHAHA!! Wat een grap!! Wij zeggen alleen maar dankjewel.
Precies ook de kleuren die we mooi vinden. Bruin en wit/crxe8me. Wat willen we nou nog meer?!
En tsjah… tis inderdaad wxe9xe9r bij een kerk. Alleen dit maal hebben we er niks mee te maken, dan alleen hun nooduitgang die uitkomt op onze achtertuin… nouja… dat is te overzien. Zolang we maar punten kunnen door sparen bij de woningstichting en we wat meer privacy hebben. En dat hebben we nu. Een hxe9xe9l huis, helemaal voor ons alleen!!!!!

Het is nu alleen nog maar aftellen en kruisjes zetten op de kalender. Aankomende zondag gaan we over!!!!!!!! HOEZEE!!
Ons geluk stroomt over. Dusssx85 voor alle bemoedigende en gezellige kaartjes die jullie nu van plan zijn te gaan sturen, mag je die vanaf 1 Augustus sturen naar dit adres;

Catharinastraat 25
7941 JD
Meppel

Vielen dank!!

Bij deze sluit ik ook meteen af, want de verhuisdozen staan me aan te staren. Ze moeten VOL!!(Net zoals onze brievenbus!  Hahah.

Heel veel liefs, Linda.

PS. Wat hoor ik nou? Joris verhuisd ook. Vanavond al!!!! Wat een timing…haha. Wonen we hier toch nog 4 dagen even helemaal alleen. LOL. 

Ik draai rondjes voor de spiegel, zodat ik mezelf van alle kanten uiterst kritisch kan bekijken. Ik druk een plukje haar naar achteren en kijk mezelf zwoel in de ogen. Hmmmx85 zo ziet het er dus uit als ik die kop trek. Charmant. Ik begin te lachen, mensen zouden eens moeten weten hoe ik me hier sta uit te sloven! En dan straks weer naar buiten met mijn vriendelijke getrainde tandpasta lach, alsof hij vanzelf gekomen is. Ze moesten eens weten. Maar goed. Je gaat mij niet vertellen dat het meisje op de posters van de Hunkemxf6ller, dat nooit gedaan heeft.
Ik kan je vertellen; die is zich ten zeerste bewust van haar doen en laten en hoe ze overkomt. Ook zij heeft dat geleerd door herhaaldelijk naar zichzelf te kijken en zichzelf te bekritiseren, totdat het haar tevreden stelt (als dat al gebeurd).  En daarbij is de spiegel het belangrijkste en meest onmisbare onderdeel van de maatstaf.
Trouwensx85 doet iedereen dat niet? Wat doen wij vrouwen, zodra we een winkelruit passeren in onze nieuwe ongemakkelijke outfit, waar we ons nog wat onzeker en onwennig in  voelen? Juist. Koppies opzij draaien en gauw die check uitvoeren. Zit alles nog op zn plek, lippenstift, haar, rokje recht? Ook van achter? En weer doorlopen. De echte experts doen het trouwens zelfs tijdens het lopen, zonder stil te staan.
En denk maar niet dat de mannen buiten schot blijven. Ik heb herhaaldelijk gezien hoe ook zij hun spierbundels trots aan hun evenbeeld in de spiegel toonden en verleidelijk knipoogden naar zichzelf, zodra ze dachten even alleen te zijn (x85). Of hoe ze hun versiertrucjes voor de spiegel uitvoerden, om te kijken of dat indruk zou maken op de potentixeble kandidates. Jawel, we zijn allemaal net mensen. Maar o, wee als iemand erachter komt en het ZIET!!!! J

Jah, en zo ook ik. Toch is de spiegel niet altijd mijn vriend. Of moet ik zeggen dat ik niet altijd een vriend van mezelf ben geweest?
Ik was namelijk nooit perfect in mijn ogen. Had ik op mijn 14^e hxe9t lijntje dat je als vrouw hoort te hebbenx85 had ik weer die Mount everest op mijn kop prijken. (En niet eentje, nee, een hele bijeenkomst). Was ik eindelijk van die pukkels en puisten afx85 had ik weer van die uit-stekende heupen die me niet zinden. En als alles eindelijk een dagje in balans was op het minimale tevredenheids niveau, had ik weer niet de juiste kleren om aan te trekken. En als ik die, op een dag met veel geld, wel had gekocht en alles leek te slagenx85 jawel hoorx85x85. Dan hadden we nog altijd die bad-hair-day niet gehad. Kan ook nog wel op het lijstje.
In mijn ogen, was ik nooit echt perfect en kon het altijd nog wel beter. Het gekke is alleen, dat anderen nooit zien wat jij ziet. (Afgezien van die opvallend rode glimmende pukkel dan).
Niemand lijkt zo kritisch te zijn als ikzelf. Elke dag mankeert er wel iets aan. TOTdat je fotox92s van jezelf terugziet van een paar jaar geledenx85 dan lijkt alles ineens volmaakt te zijn. Zwijmelend kijk je naar het strakke buikje en de gave huid die je schijnbaar toch wel had, maar nooit eerder hebt ontdekt. Misschien was het toch niet zo erg als je dacht dat het was.

En ik ben erachter gekomen! Je zet de bril op die je zelf wilt. In kleur of zwart witx85 roze of donker. Gemanipuleerd door de omgeving, media en vrienden die we hebben en die druk is best heel groot.
Maar als we die bril nou eens af zouden zetten, en gewoon de realiteit onder ogen durfden komen zonder anders te hoeven zijn, zouden we dan niet een stuk beter af zijn? En vooral; zouden we dan niet een stuk echter zijn? Ik zie namelijk liever een oprechte schaterende lach, waarbij de mond zo ver open gaat dat alle glimmende vullingen ontbloot en gevuld en wel mijn kant op staren omdat die vrouw zich niet druk maakt over spiegels en perfectie, dan een lach die even gauw getoond wordt en net zo snel weer verdwijnt! Ja, we spreken hier over de NEP lach. Die zijn xe9cht te le-lijk!! Te verschrikkelijk voor woorden. Op zox92n moment denk ik bij mezelf; doe het dan niet joh. Bewaar hem lekker voor je spiegel-momentjes.
Maar goed, dat buiten beschouwing latend; Ik vind dat mensen mooier zijn dan robots. Liever een vriendin die laat zien wat ze echt voelt na een rot opmerking van mij, dan eentje die altijd zegt dat het goed gaat en het niet erg vindt, terwijl ze het niet meent. Achjax85 zo eentje was ik er ook. x93Het geeft niet, het gaat wel goedx94. En dan thuis je kussen nat huilen en je afvragen waarom niemand het door heeft dat je je zo gekwetst voeltx85 uhmx85 juist ja. Krom dus.
Maar wel een gevolg van mijn eigen spiegelmentaliteit die er toe geleid heeft dat ik me altijd wenselijk gedroeg. Oefenen in de spiegel en uittesten in de praktijk. Altijd de ander tevreden stellen en hem vooral niet kwetsen, ook al moet daarbij je eigen pijn het onderspit delven. Tijden voor de spiegel oefenen hoe je niet teleurgesteld kijkt en hoe je vrolijk overkomt als je niet blij bent. Lang leve de robot die alles doet zoals x93het hoortx94! En lang leve de robot, die je belet om jezelf te zijn en te genieten van het LEVEN.

SPUUGzat ben ik hem. De robot in mij heeft alles van ijzer weten te maken. Je kunt beter helemaal niets meer voelen, dan dat je iets van pijn moet ervaren, zo dacht ik.
Nu kom ik daar van terug. Het leven als robot is geen lol meer aan, omdat je alles mist wat je juist nodig hebt. Het is koud, saai, berekenend, nep en verre van avontuurlijk of levendig. En het kost bergen energie om mezelf te onderdrukken. En de enige die met de problemen zit ben ik zelf.
Kheb dus nu mn harnas uitgetrokken en ben aan het leren van mijn spiegelbeeld te houden zoals het werkelijk is. En aan het leren om tegen iemand anders in te durven gaan, wat in feite betekent; tegen mijn eigen robot in gaan. (Ben banger mezelf te kwetsen, dan die anderx85  WHAHA, hoe egocentrisch kan een mens zijn).

Robot
Ik ben ook niet gemaakt om te functioneren als robot. God heeft me zo niet bedoeld. Hij maakte me juist met de gedachte, dat ik een mens zou zijn dat kon voelen. Dat bewogen kon zijn en in staat om lief te hebben. Een mens dat een KEUZE had. Een keuze om te kiezen tussen goed of kwaad, licht of donker. Iemand die zelf kan kiezen om een bril op te zetten of niet.
Want zonder een keuze zou er geen liefde bestaan. Liefde is een keuze waar ook een prachtig gevoel bij komt kijken. En als God gewild had dat wij alleen maar zouden doen wat Hij wilde, dan had Hij wel robots van ons gemaaktx85 maar dan zouden we nooit xe9cht van Hem kunnen houden, omdat we dan geen keuze meer hadden. En laat dat nou juist NIET zijn wat God wilde. Vandaar de mens en geen robots.

Hoeveel verdriet moet het Hem dan doen als Hij ziet dat ik van mezelf wel een robot maak, waarvan Hij juist niet wilde dat ik dat was!!! De robot die lacht zonder zijn hart. Want een hart heeft niks te zeggen, of hij heeft er zelfs niet een. Gelukkig zegt God tegen mij in Ezra 36:26; Ik zal jou een nieuw hart en een nieuwe geest geven, ik zal je versteende hart uit je lichaam halen en je er een levend hart voor in de plaats geven.
En daarom ben ik weer in staat om het leven te LEVEN met levenslust. En het zal heus ook wel eens pijn doen omdat een stenen hart niks voelt, maar die pijn kan niet op wegen tegenover de vreugde die ik nu ook zal ervaren, om te kunnen zijn wie ik ben. Want een stenen hart voelt ook geen vreugde of genoegdoening. Het kan zichzelf niet warm houden en het klopt niet. (Letterlijk en figuurlijkJ). Het is alleen maar gericht op goedkeuring die geen rust vindt en het zal nooit genoeg zijn om een steen te laten leven. Het kaatst alles af.

Inmiddels heb ik mijn spiegel gebruikt voor andere dingen zoals gezonde zelfreflectie. Niet meer voor de buitenkant, maar juist voor de binnenkant. En  niet meer volgens mijn maatstaven, maar volgens die van de bijbel. En MENx85 wat een HEERlijk vol leven hou je dan over. En wat is dat genieten!! Geen stress meer, geen veroordeling, geen afwijzing, geen dood leven meer, geen zwaar beperkt ijzeren harnas zonder bewegingsvrijheid meer en geen knagende eenzaamheid.
Ik kan nu net als David, het veels te zware harnas uittrekken en op de vijand met harnas aflopen zonder bang te zijn. Ik ben doeltreffend, want God is mijn bescherming en Hij geeft mij dekking in de strijd. (lees maar eens over David:1 Samuel 17 vanaf vers 31). Echt een gaaf verhaal.

Mijn God is een God van liefde en leven. Jezus hield ook van het leven en dronk ook wijn. Dus laten we het glas heffen en proosten op het LEVEN!!! Want Jezus heeft Zijn leven gegeven en daarom drinken we wijn. En wijn geeft vreugde.

Ha-ha-hallelujah!!!

 
Back.
Jaaaajajaja, ik weet het. Het heeft lang geduurd voordat ik deze blog weer de lucht in stuurde. Niet omdat de inspiratie me in de steek liet, maar vooral vanwege mijn kritisch oog. Dit was welgeteld poging numero 5. J hahahaha. Maar niet gevreesd! Ik stop nooit zomaar onaangekondigd met bloggen. Tegen die tijd laat ik het wel weten.
Maar doordat het nogal druk is geweest duurde het ff wat langer. (Het voorjaar lijkt altijd veel drukker te zijn dan het najaar). We zijn namelijk naar Soul Survivor geweest en we hebben onder andere een stuk of wat bruiloften gehad. (Het regent bruiloften!!!!!!) Dus dat zijn zeer tijdrovende, maar ook zeer aangename en gezellige aangelegenheden met veel taart. Punt was wel; ik was veel meer moe. Dus helaas weinig avonden om eens lekker te bomen op het smetteloos witte digitale perkament. Ik heb het dan ook gemist.

Maar goed, dat waren niet alleen mijn activiteiten. Peter en ik doen ook verwoede pogingen om aan een huisje te komen. We gaan voor particulier. Of het nou duur is of niet (want dat is het!!! Pfffff), we moeten gewoon weg hier. We zijn nu meer dan toe, aan rust en privacy. Een plekje voor ons alleen, waar we samen ongestoord kunnen wonen.
Toch zeggen we ook regelmatig tegen elkaar; Geniet nog van alle dingen die we hier meemaken, want deze tijd komt nooit meer terug. En zo is het ook natuurlijk. We betalen weinig huur, waardoor we nog best wat extra dingetjes kunnen doen tussen het sparen door, zoals een pizzaatje bestellen bij de overkant, als we weer x9324x94 kijken. En samen wat drinken in de stad, of af en toe uit eten zonder rede. Leuk is dat.
We beseffen ons daarbij ook meer dan eens, dat de relatie die wij hebben niet opweegt tegen geld of spullen, die wij op onze beurt soms vurig begeren. Het is onbetaalbaar en vele miljonairs zouden al hun geld neertellen voor een relatie als de onze. En, daar ons motto is, om x93de beste relatie van heel Nederlandx94 te hebben, zullen we ons die dingen ook moeten beseffen. Heheheh. En daar hebben we afgelopen tijd veel in kunnen investeren. HEER-lijk.
Zolang we blivenj vasthouden aan het (drievoudig) koord, moet er heel wat gebeuren, wil onze relatie kapot gaan.

Baby?
Op het moment van schrijven is er nog niks gebeurd. Mirjam loopt nog steeds als een waggelende eend rond, en ik op mijn beurt met de telefoon op zak!! Want luister en huiver: Hoe zeer iedereen mij dit ook afraad of er vraagtekens bij zetx85 ik mag bij de bevalling zijn van mijn neefje of nichtje en ik vind het super!!!! En ik voel me zeer vereerd. Het lijkt me een bijzondere ervaring om dat mee te maken en ik kan niet wachten tot het zover is. MAAR, zodra het wel zover is, zal ik jullie zeker op de hoogte brengen van dit heuglijke feit. Het kindje is al ingedaaldx85x85x85x85.:) 

Maar hopelijk bevalt ze niet midden in de nacht, anders kan ik niet komen vanuit Meppel, gezien het feit dat het ons aan de luxe van een auto ontbreekt.
En ik vind het ook zeker geen stijl om mensen uit bed te bellen om hun auto te lenen die ze de volgende dag zelf misschien ook wel nodig hebben. Dusjahx85 de enige optie is op zox92n moment nog dat mijn vader me ophaalt. Want moeders blijft bij Levi en Tom is bij Mirjam. Dit idee heb ik uiteraard al geopperd, maar tot nog toe krijg ik negatief respons. Erg teleurstellend zoals u begrijpt. Dusss, mocht je dhr. Traas nog eens tegen het lijf lopen, maak dan gerust even een praatje met hem. Wie weet brengt u hem op andere gedachten, want ik zou er zoooooooooooooooooooo graag bij willen zijn. Maar goed. We wachten nog altijd stilletjes af, met de mobiel op stand-by. Wie weet is het niet eens nodig en kan ik de trip naar Emmeloord gewoon overdag maken per OV.
Over twee weken is ze al uitgerekend!! (25 Juni).
 
 Hier ga ik het bij laten. Mijn volgende web-log zal waarschijnlijk het blijde nieuws mede delen.

Hxe9xe9l veel liefs,

Linda.

PS. Mocht je Levi nog willen horen, een liedje zingen.. erg schattig!Ik ben verliefd!!  
Download Levi zingt; Jozef zoekt zijn grote broers….mp3

Ik vroeg hem waar we naartoe gingen, en of we er rustig konden zitten, zonder gestoord te worden, want ik was nogal gestrest en ik vond al dagen geen rust. Ik was nog maar nauwelijks uitgepraat, of hij nam me al mee. Hij pakte mijn hand en bracht me naar een natuurgebied, zoals je die alleen ziet in films. Het was er verwilderd en ik vond het nou nog niet zox92n geschikte plek, hoewel het er wel heel mooi was en bovenal: rustig natuurlijk en natuurlijk rustig ?. Maar hoe verder we liepen, hoe mooier het werdx85

Totdat we aankwamen bij een prachtige tuin vol bomen en bloemen, die ik zelf nooit gevonden zou hebben in mx92n eentje. De meeste planten die er stonden had ik zelfs nog nooit gezien. Het was ver weg van de bewoonde wereld en alles stond in bloei. Zelfs bomen en bloemen die normaal nooit bloeien rond deze tijd stonden trots te stralen! Alles wat ik zag leek in de kracht van zijn leven te zijn. We kwamen bij een klein oud hekje aan wat nauwelijks te zien was, tot je er voor stond en wat piepte toen hij het opende. Een smal zandpaadje leidde ons door de bewuste tuin vol met heide en bloesembomen. Groene, roze en witte bomen stonden er, en aan weerskanten van het paadje groeide lavendel en margrieten en meer van die leuke vrolijke planten. Ik kon niet eens ver kijken, omdat alles zo dicht op elkaar stond, maar wel ver genoeg om veel te kunnen zien. Alles deed heel romantisch en warm aan, terwijl de zon gloeide op mijn gezicht. Vele namen van bloemen kende ik niet. Daar had ik me nooit voor gexefnteresseerd, maar nu had ik er spijt van. Het was zo mooi. En alles rook zo lekker zoet en fris. Waar zou dat toch vandaan komen? Ik keek om me heen, maar ik kon het niet ontdekken. De fruitbomen misschien?
Toen ik zag dat hij al weer verder liep, zette ik gauw even de pas in om weer naast hem te lopen. Hij keek me aan en glimlachte; x93Je vind het mooi hxe9?x94 En hij genoot ervan, omdat hij wist dat ik niet anders kon zeggen dan x93jax94.

We liepen op een zeer rustig tempo en alles wat ik zag had een kalmerend effect op me. Na een paar minuten stilte vroeg ik hem waar we eigenlijk naartoe gingen. Hij glimlachte alleen maar geheimzinnig en ik zag de pretlichtjes in zijn ogen. Ach, het maakte ook niet uit. Als ik maar bij hem was en ik haakte mijn arm in de zijne. Heerlijk om zo dichtbij hem te lopen.
Toch vroeg ik me af of hij hier vaker kwam, hij kende het hier zo goed! En net toen ik dat wilde vragen doemde er achter wat takken en bladeren iets wits opx85 ik kon eerst niet goed thuisbrengen wat ik zag, maar dat kwam snel genoeg. Het was een kleine blokhut die aan een glinsterend stroompje helder water stond, met van die schattige raampjes, die prachtig bewerkt waren met houtsnijwerk. Het hele huis was mooi wit geschilderd. De deur bestond uit twee delen en stond helemaal wijd open, naar buiten toe. En met een klein trapje kon je de veranda op, waar op een beschut plekje in het zonnetje een luxe sofa stond in een halve maanvorm. Daar voor stond een romantisch bewerkt houten tafeltje dat precies paste bij het huisje. Het had net zo goed een poppenhuis kunnen zijn. Wat zou ik hier graag in willen wonen! Het leek wel een droomhuis uit een plaatje, dacht ik!!
Al zwijmelend keek ik opzij en bedacht me opeens dat we gewoon aan het wandelen waren en dat we midden voor het huis waren gestopt. Wie woonde hier eigenlijk? Straks kwam er iemand naar buiten en dan zou die ons hier zien staan. Dat zou wel raar zijn, dus ik verschool me gauw achter een dikke boom die in de buurt stond. Zo viel het minder op dat ik stond te staren richting dat prachtige huis.
x93Wat doe je?x94 zei hij en liep naar me toe. x93Vind je het niet mooi? x93 terwijl hij van mij naar het huis keek en terug. Hij nam me op en lachte hardop. Blijkbaar kende hij de mensen hier, anders zou hij niet zo pal voor dat huis staan lachen en praten.
Tenminste, daar ging ik vanuit. Een mens heeft toch wel wat fatsoensnormen, om te weten dat je niet zomaar de rust en privacy van een ander moet verstoren. En misschien mochten we hier ook wel helemaal niet komenx85 Ik bedacht me dat ik hem nog niet geantwoord had en vroeg maar meteen de vraag die op mijn lippen brandde; x93Wie woont hier eigenlijk? Ken je die persoon soms?x94
x93Jazekerx94 klonk het antwoord. x93 Maar van wie is dit huis dan? En deze tuin?x94 Hij keek me doordringend aan en zei toen opeens; x93Het is van joux85 van mij, vxf3xf3r jou! Ik heb er lang aan gewerkt, met alle zorg en aandacht die nodig was. Net zo lang, tot het af was en ik het perfect vond.x94
Dit antwoord had ik niet verwacht. Mijn mond viel open en ik keek hem ongelovig aan. x93Van mij?!x94 Ik stamelde wat woorden door elkaar heen en omhelsde hem een beetje onhandig. Maar voordat ik naar het huisje toe durfde te lopen, vroeg ik voor de zekerheid wie er nou woonde, want het zag er nogal bewoond uitx85
Het antwoord dat volgde had ik ook niet verwacht; x93IK!x94 zei hij. De grond was een tijdje van iemand anders geweest, die het verwaarloosde en er een zwijnenstal van maakte. Ik kon het op een gegeven moment niet langer aanzien. Het huisje had ik immers zelf ontworpen en samen met mijn vader in elkaar getimmerd, alleen de eigenaar van de grond ging er verre van zorgvuldig mee om. En na lang onderhandelen heb ik de grond met het huisje weer terug kunnen kopen, speciaal voor jou. Het was een heel offer, geloof me! Maar ik hou zoveel van je, dat ik er alles voor over had. Ik wist gewoon zeker dat je het mooi zou vinden. Of niet soms?x94
Nou, hij kende me beter dan ik mezelf ken. Alles was precies zoals ik het graag zou willen en ik kon niks bedenken wat mooier bij elkaar zou staan. Of beter gezegd; Ik kon niks bedenken wat beter bij mij zou passen!
De witte houten stoeltjes, de kleedjes, de schattige gordijntjes en het sierlijke tafeltje met kunstige glazen eropx85 om verliefd op te worden! x93Maar de tuin dan? Hoort die erbij?x94 vroeg ik. Hij knikte. x93Jazeker, die tuin is ook echt fantastisch. Hier gaan we nog een hoop beleven! Het zit vol verrassingen en dingen die je nog mag ontdekken. Het is enorm groot. Maar laten we het rustig aan doen. We hebben nog de rest van ons leven!!x94
Ik knikte en ik zuchtte van opwinding. Wauw, wat mooi, en ik liet me op de sofa vallen, terwijl de zon nog steeds warm op mijn huid tintelde. Ik wilde hier nooit meer weg en ik keek omhoog, waar een grote boom vol roze bloesems zich over ons huisje heen boog en wiegde op de wind.

Hij vertelde dat al deze bomen en bloemen het hele jaar door bloeien en vrucht geven. Er waren geen seizoenen hier, maar alles wat mooi isx85 dat was er. Even later kwam hij terug met een witte satijnen zomerjurk, die me perfect paste. Ik draaide er rondjes mee en voelde me net een prinses. Het had smalle gladde bandjes over mijn schouders en alles sloot precies mooi aan. Er waren prachtige werkjes op geborduurd met linten en garen. Vanaf mijn heupen begon het uit te lopen en viel de stof precies mooi om me heen. x93Dansen ga ik je nog een keer leren, zei hij lachendx85 wanneer de tijd er voor is. Kom, laten we nu eerst wat drinken en knipoogde terwijl hij zijn glas hief.x93
Ik keek in zijn ogen en ik raakte de weg kwijtx85 zo diep en mooi en teder tegelijk. Soms deed hij me een beetje aan Peter denken, door de manier waarop hij me behandeld en me aankijkt. Toch ging dit nog veel dieper en ik wist niet eens dat dat kon. x93We proosten op het Leven, want Ik Ben!! En hij zei; Hier wil ik je graag ontmoeten. In mijn huis. In ons huis. Ik zal hier altijd op je wachten en er altijd voor je zijn wanneer je me nodig hebt. Deze plek is helemaal speciaal, alleen voor jou.x94

En het voelde als thuiskomen. Echt thuisx85

Ontmoeting
En vanaf vandaag ontmoet ik Jezus iedere dag in die tuin, bij het huisje. Meestal zit hij al te wachten, op de luxe loungebank. Soms is hij aan het werk rond het huis. Maar waar hij ook isx85 hij is altijd blij om me weer te zien en maakt direct tijd voor me vrij. Soms wandelen we een eindje, maar meestal gaan we ook gewoon op de veranda in de zon zitten. Ik merk dat ik er echt door tot rust kom, en dat ik mijn hele verhaal bij hem kwijt kan. Het is xe9cht ons plekje.

Misschien komt het vreemd op je over, of ken je het niet, maar ik heb ontdekt dat het rust geeft om een vaste plek te hebben waar je Jezus ontmoet. Een plek waar je je het meest op je gemak voelt en waar je in gedachten altijd naartoe gaat als je wilt praten met God, in plaats van te staren in het niets. Je kunt die plaats natuurlijk helemaal zelf invullen. Het maakt het zoveel persoonlijker!!!
Ik was voortdurend op zoek naar een plek en ik wist xe9cht niet wat ik moest kiezenx85 en toen vroeg ik het gewoon aan Jezus, waarvan hij dacht wat het beste bij me zou passen, en zo kwam het dat hij me mee nam in gedachten naar de plek waar hij me wilde ontmoeten. Het is dus wel echt gebeurd, maar niet in real life. En ik geloof dat God spreekt door je gedachten. Hij komt ons tegemoet in ons mens-zijn, door beeldend te spreken door talloze dingen als gedachten of dromen bijvoorbeeld, zodat het tastbaarder wordt. Want de hemel is niet van koperx85

Zo krijg je pas echt een relatie met Hem, in plaats van een monoloog iedere dag voor het eten en slapen gaan. (terwijl je aan nog duizend en een dingen tegelijk denkt)… Uiteraard zul je daarnaast ook de bijbel nodig hebben om te weten wie Hij ten diepste is, want ons beeld is regelmatig zoveel anders dan de werkelijkheid… de waarheid!
Deze ervaring staat veel dichter bij de waarheid dan het plaatje dat we veelal hebben van een God die ergens daar boven ons is en met opgeheven vinger staat te kijken of we niks fout doen! Zo is hij niet. Hij is een vriend die naast je staat en op de allereerste plaats zelf liefde is. En die tegelijkertijd ook almachtig is. Iemand waar je wat aan hebt. Iemand die niet meer boos op je kan en zal worden, doordat Jezus al in jouw plaats heeft gestaan.

Die God, die heeft beloofd om te wachten, om zijn woede van rechtvaardigheid los te laten op al het onrecht dat we elkaar aandoen, tot aan de grote dag van het oordeel. En waarom? Zodat alle mensen die nog door Jezus gered kunnen worden vxf3xf3r die tijd, nog een kans hebben en daardoor niet verloren zullen gaan. (En dat is Zijn verlangen joh.3:16)Want in Jezus hebben wij een leeg strafblad. Maar de tijd dringt. Want iedereen voelt haarfijn aan dat er een hoop loos is hier. En als ik alleen al kijk naar alle ontwikkelingen van de laatste 10 jaarx85 (we zijn van een LP naar een stickie gegaan!!) dan denk ik dat het nooit meer zo lang kan duren. Waar zullen we dan zijn over een volgende 10 jaar?! Het rommelt. Maar wanneerx85? Dat weet natuurlijk niemand. In elk geval op een moment dat je het niet verwacht.

Maar goed. Dat was ff tussendoor . Nu mag je straks niet meer zeggen dat je het niet wist. Christenen proberen geen x93zieltjes te winnenx94 voor zichzelf, maar omdat ze weten wat er komen gaatx85 En omdat ze jou dat lot willen besparen.

Hoe gaat het met ons?
Wij genieten met volle teugen van het heeeerlijke lente weer (Nouja, dat van laatst dan). Het lijkt dan net of je veel meer aan kan en of de wereld lichter is.

Peter staat in de kinderschoenen van een nieuwe baan bij x93inflatablex94 in Meppel. www.jb-inflatable.nl Tot nu toe heeft Peter al een paar keer daar gewerkt. Eerst nog 0 uren natuurlijk, maar hij heeft een grote kans op een vast contract en dat zou best fijn zijn. Dat maakt dan tenminste 1 van ons. Hij vindt het erg leuk werk en rijd momenteel door heel Nederland, Belgixeb en Duitsland om grote opblaas artikelen af te leveren. Op de site kun je zien wat het inhoud. Al met al is hij dus veel op de weg en zo doet hij mooi wat ervaring op. Enx85 ook niet onbelangrijk; het verdiend meer dan bij de Gamma! Daar werkt hij nu ook nog steeds, maar inflatable heeft de eerste prioriteit en daar zit ook meer toekomst in met doorgroei mogelijkheden.

Huisx85
Over een huisje maken we ons wel lichtelijk zorgen. Inmiddels hebben we zox92n 14 punten gespaard na een jaartje ingeschreven te staanx85 en als we reageren, staan we in de rij op plek 60 om in aanmerking te komen voor een huisje (Je hebt gemiddeld 30 punten nodig en je krijgt 1 punt per maand). Onmogelijk dus, om voor de zomer hier weg te zijn, wat wel de bedoeling is. We kunnen nog geluk hebben met de vakantie periode, omdat veel mensen dan niet reageren omdat ze weg zijnx85 maar dan zou er nog steeds een wonder nodig zijn.
Dit is dus echt wel een gebedspunt, want we kunnen hier gewoon niet langer wonen.

Hoe zal dit verder gaan? Ik vraag het me telkens weer af. Ons leven is verre van saai, maar ook niet altijd makkelijk.

BUT: Always look on the bright side of life!!

Baby:
Mirjam wordt al steeds dikkerx85 je kunt er nu niet meer omheen dat ze zwanger is en eind Juni is ze uitgerekend. Dat komt toch ook al flink snel dichterbij. Wat zal ze dit keer voor kindje krijgen?
Zou het op Levi lijken, of een totaal ander persoontje? Het lijkt me echt bijzonder om leven in je te hebben groeienx85 een kind. Vreemd hoor. Op een dag hoop ik dat ook nog es mee te maken.

Ik wens jullie allemaal een heel fijn paas weekend!! En tot snel,

Liefs Linda.

De vrouw vertelt me zonder adempauzes alles over haar kinderen, kleinkinderen, achterkleinkinderen, hun huisdieren, hun hypotheken en haar passie voor structuur. Haar schoenen die versleten zijn, en het andere vijftal dat nog nieuw in de kast ligt met doos en al. Ze zwaait de kastdeur open en ik zie tot mijn grote verbazing dat het klopt met prijskaartjes en al! Daarbij vraag ik me af waarom ze ze niet draagt en toch zeurt over deze ouwe? Ze ratelt verder over de zeven kasten vol kleren, die nog op zolder staan en waar ze ook niet toe kan komen om ze weg te doen. Ik besluit haar op haar woord te geloven, gezien de toestand die zich al in deze kast voor doet. Zeker bang voor de oorlogx85 Ik wrijf over mijn vermoeide hoofd en masseer mijn slapen. Grote voorraden houdbare melk en dozen vol zeep onttrekken zich aan mijn blik. Mensenlief!! Wat is ze allemaal van plan?! Geen wonder x93dat ze haast geen ruimte heeftx94 het is allemaal al in gebruik!
Mijn gedachten dwalen af naar mijn eigen oma, die zelf ook hele tonnen vol zeep heeft opgeslagen op de vliering. En dat niet alleen. Ook nog tal van andere rotzooi uit de jaren 30. Je merkt wel dat zox92n oorlog de nodige angst na laat! Ik herinner me die tonnen nog goed. Ik was geloof ik een jaar of 8 toen ik ze te zien kreeg en ik verbaasde me over die hoeveelheid. x93Jahaaa, zei mijn oma dan; Je weet maar nooit, lieve kind. Maar ik ben voorbereidx94.

Terwijl ik weer terugkeer van mijn afgedwaalde gedachte, hoor ik dat we zelfs al zijn aangeland bij de stamboom van de buurvrouw van drie huizen verder. Hm, tijd om in te breken en maar eens wat te doen!
Ik opper om die grote kast eens door te spittenx85 maar mevrouw prakkiseert er niet over. Ik zeg voorzichtig dat xe1ls er al oorlog zou komen, dat ze zelfs dan nog teveel heeft om een heel weeshuis van te onderhouden. Ze draait zich om en zegt; x93Je kan me wat! Al die herinneringen gooi ik niet zomaar bij het grof vuil!x94.
Aha. Het ging dus om iets anders. En jawel, ze deed uit de doeken dat haar man niet zomaar vergeten kon worden. En dat ze daarom die kapotte TV en die hele rij overhemden niet zomaar weg kon doen. Die had hij nog zelf gedragen en die TV had hij nog gekochtx85 De TV had een enorme afmeting, en niet alleen in de breedte, maar ook ongeveer dezelfde afmeting in de lengte en de hoogte! Ongelofelijk, wat een bakbeest. Dat neemt pas een ruimte in! Ik begon wat te lachen in mezelf, maar tegelijkertijd vond ik het ook heel triest. Ze klampte zich vast aan datgene wat ze nog vast kon houden. Herinneringen. En uit angst om die kwijt te raken, moesten de spullen blijven staan waar ze waren, om het tastbaar te houden. De arme vrouw. Ik zie het verdriet in haar ogen staan, terwijl ze zachtjes een kus geeft tegen het glas, waar een vergeelde foto in zit. Wanneer ze opkijkt zie ik vochtige felblauwe ogen in een verrimpelt en doorleeft gezicht. Ik lees angst in haar ogen en eenzaamheid, terwijl ze het kapotte fotolijstje stevig tegen haar borst drukt. Het knaagt in haar. Net zo lang, totdat de dag aanbreekt dat ze zal moeten verhuizen naar een aanleunwoning, waar ze nog minder ruimte heeft en waarvan ze weet dat ze dan definitief afscheid zal moeten nemen van de vele spullen waar ze zoveel waarde aan hecht en van het huis vol herinneringen, waar ook haar man eens rondliep. Dit onverwerkte verlies houdt haar bewust van zijn vriendschap en liefde.
Ze is bang om te vergeten. Hij was haar maatje. Ze mag hem nooit laten vervagen en nu lijkt het net of anderen wel willen dat ze dat doet. Ze kijkt me waarschuwend aan en loopt langs me heen. De kasten blijven staan en niets mag weg.
In een seconde voelde ik me ontredderd, maar zo snel als ik me bij elkaar raapte, zo snel stond ik ook ineens naast haar. Ik leg een arm om haar schouder en ik leef met haar mee. Eenzaamheid is een harde realiteit waar je mee te maken krijgt zodra je ouder wordt. Maar gelukkig zie ik het tegeltje in de vensterbank staan en ik lees voor: x93God heeft ons geen kalme reis beloofd, maar wel een behouden aankomstx94. Ze kijkt opzij en pakt me om mijn middel; x93Jij snapt het! Dat heb ik hier ook nog ergens op een tegeltje staan. Ach, waar heb ik dat ding toch?x94. Ik glimlach nog maar een keer en ik hoop dat ik een stukje eenzaamheid kan wegnemen door er voor haar te zijn iedere week. Wie weet, wie weetx85 zal ze het verlies ooit kunnen verwerken?

Blogs.
Ik heb mijn vorige weblog er even afgehaald. Ik vond het een beetje risky om het erop te laten staan. ? hahah. Maar toen ik dat deed, ging web-log uit zichzelf een nieuw mailtje rondsturen dat ik een nieuwe update had, wat eigenlijk een oude was van wat maanden terug. Nouja, dan weet je dat in ieder geval. Er is nu weer een kersverse!

Vreemdgaan…

Denk je eens in; Je zit eindelijk eens samen met die ene vriendin, of je zit heerlijk ontspannen met je man samen in de woonkamer koffie te drinkenx85 je hebt het over serieuze dingen en over nutteloze dingen. Maar daar gaat het niet om. Je hebt tijd voor elkaar en met elkaar. En dat is alles wat telt.
Je maakt een enorm goeie grap en die ander doet net zijn mond open om te gaan lachen, TOTDATx85 er een vreselijk schelle, schreeuwende en opdringerige x93bliep-bliep-bliep-bliepx85x94 weerklinkt van onder de tafel uit, door een stuk stof heen dat het geluid nog ietwat dempt vergezeld door een monotone brom van de x91subtielex92 vibratiefunctie die in dit geval van geen enkel nut isx85 jawel hoor. Een sms. Persoon tegenover je stopt abrubt met zijn voorgenomen lach om jouw grap en graait meteen als een bezetene in de broekzak. Dat is vastx85 x93you name itx94. De lach, die eigenlijk voor jou bedoeld was, wordt gebruikt voor de sms. De moed zinkt je in de schoenen en je gromt wat om de inbraak van jouw grap, jouw gesprek EN jouw tijd. Je neemt een grote slok van je drinken en bedenkt je dat die sms wel minstens 4 berichten lang moet zijn! Maar nee hoor, als je opkijkt zie je hem alweer verwoed op de knoppen drukken. Als een bezetene gefocussed op de conversatie. Uuuhx85 conversatie? Hadden WIJ die zojuist niet?? Je kijkt op je horloge en baalt hard.

Ben je het niet met me eens dat dit regelrecht asociaal is? Je wordt gewoon zonder pardon op de 2e plek gezet. Ik vind de sms aardig opdringerig, maar ik hield nog wel mn mond, gezien het feit dat ik vaak de enige ben die zoiets vindt. (Ben ik dan de enige hier met fatsoen xe9n een degelijke opvoeding?? (A))
OK. Als er iets is, wat ik dus asociaal vindt, dan is dat het wel. Vreemdgaan is het juiste woord.

MAAR wat wil nou het geval? De persoon met wie ik de meeste tijd (behoor) te spenderen, heeft niet alleen het sms-syndroomx85 hij heeft nu ook de I-phone. Een en al ellende. Een regelrechte ramp. Ik heb al een fonds opgericht voor deze problematiek en verloedering van de maatschappij. (De koningin is zo gek nog niet!) Ik zal je dit zeggen; Je hebt normaal gesproken dan een telefoon waar je ook mee kan internetten bijvoorbeeld. Maar deze befaamde I-PHONE is eigenlijk een computer waar je ook mee kan bellenx85 u begrijpt; ik ben de verwaarlozing nabij.
Inmiddels heb ik al een apathische allergie ontwikkelt voor deze nieuwigheid. Het verstoort mijn complete x93vrouw-zijnx94 en belemmert mij in het balanceren van mijn woordenoverschot. Alles wat ik nog hoor is; x93Ohh, hmm, ja en hm-hmx94. Maar als ik hem later vraag waarom hij de was niet heeft opgehangen, zegt ie doodleuk dat ik dat nooit gevraagd heb!!! ZO zie je maar weer hoe goed man-lief oplet. En wat zijn woord op zox92n moment nog betekent natuurlijk. Chronisch, selectief, of oost-indisch? U zegt het maar.
Het onding heeft mij niets dan afgunst gebracht. Ik kots erop! NEE, sterker nog, ik ben er jaloers op!! ZO lang achter mekaar heeft hij zich nog nooit met mij bezig gehouden! Of noujax85 communicatief bedoel ik dan natuurlijk. (A).

Ik hou zijn handen voortdurend in de gaten en kijk of ze niet afdwalen naar het zwarte gat van mijn relatie! De zondebok. Het doom-ding! Haat gevoelens ontwikkel ik, en zelfsx85. Wraak!
Maar helaas heeft dat geen zin, want als ik mijn laptop pak, geeft het hem groen licht om het zich gemakkelijk te maken en onderuitgezakt door te surfen met een biertje in de hand. ZELFS als ik expres heel lang op ZIJN allerheiligste pc ga surfenx85 het doet m niks meer! Ik ben verloren!
Enja, op mijn eigen apparaatje ben ik natuurlijk zo klaar. Met bellen en smsen heb je het ook wel weer gehad…

Uiteindelijk heb ik mijn jaloezie onder ogen moeten komen en dit alles naar manlief onder woorden gebracht samen met de afgunst die ermee gepaard ging. Ik wilde niet dat een ander mijn plek in nam. Zo houden we helemaal geen tijd meer over. En ik kan niet dealen met een 2e plaats als je me ooit al de 1e toebedeeld hebt. Tsjah, zo ben ik dan ook.

MAAAAR gelukkig heb ik de beste man ter wereld getrouwd en had hij er alle begrip voor. Hij zal er voortaan rekening mee houden en zorgen dat ik niet verwaarloosd bij het leger des heils hoef aan te kloppen.

WAUW. Wat een opluchting.

Toch zie ik het liefst zie ik dat ding de deur uit vliegen. Maar aangezien zijn geld natuurlijk ook mijn geld is, dacht ik eraan om het op marktplaats te zettenx85
Iemand interesse?

Hallo lieve mensen,

Hier is even een kort berichtje over mijn e-mail abonnement;
Hij deed het steeds niet, maar er bleek een foutje te zitten in de mail die je krijgt toegestuurd. Er stond geen link bij om te bevestigen dat je op de hoogte wilt blijven van mijn blog.
NU heb ik dat gefixed, en kan voortaan IEDEREEN die dat wil zich gratis aanmelden hier voor. (Ook als je je al een keer aangemeld had, dan moet je het alsnog een keer doen zodat je de juiste bevestigings- mail krijgt om het te activeren).

Wat is een e-mail abonnement?
Nou, daar kun je je voor inschrijven (links aan de zijkant) door je e-mail adres in te vullen. Dan krijg je een mailtje in je inbox, met een link waar je even op moet klikken. Als je dat gedaan hebt, krijg vanaf dat moment altijd direct een berichtje, zodra ik weer een nieuwe blog geschreven heb. Zo hoef je niet 30 keer per dag te kijken of ik al weer wat gepost heb.
En dat allemaal gratis en voor niets!! Het is toch prachtig?!

Werken bij de thuiszorg;
Ach, en als ik dan toch bezig ben… dan vertel ik meteen even kort iets over mijn eerste twee werk dagen. Ochtenden eigenlijk.

Het is echt relaxed. Twas een lief vrouwtje, dat weet wat ze wil en hoe ze het wil. Met veel koekjes en chocolaatjes… stoffen waar geen stof ligt met een droge doek en een heel levensverhaal gehoord inclusief alle familie namen en bijbehorende foto’s. What else can I say? Whahahah!!! Echt, er ligt bijna NIKS daar in huis dat vies is.
Ze was alleen wel een beetje teleurgesteld dat ik niet voor vast kom.

Vandaag moest ik er nog een keer heen en toen deed ik de hele huiskamer. En…(grom) die humanges grote kroonluchter boven de tafel!!! Slik…:S HELP! Ze wilde zelfs dat ik alle randjes van het hout van iedere stoel afstofte met een droge doek!! Ik begreep er niks van, want ALLES was schoon. Brandschoon. Ik ben al die tijd dat ik er was geen stofje tegengekomen. Ik aai dus met een afgescheurd lapje stof langs een stoel die al schoon is. En… jawel hoor, ik moest ook op mn knietjes onder de kasten stoffen. Want daar kan natuurlijk zelfs geen stofje liggen. DUS; ik met die plumeau raggen. Maar ik deed het niet zo secuur als de vorige hulp. Die had ze dan ook al 16 jaar, maar is met de fut gegaan. Tsjah… dan ben ik natuurlijk geen goeie ruil, daar kan ik niet tegenop. Ik heb haar maar vast verteld dat de jeugd van tegenwoordig niet meer zoveel poetst. Jaaa, dat begreep ze wel en ze nam me eens op, van onder tot boven. Vanaf dat moment werden de instructies nog uitgebreider. Die dacht natuurlijk; Da’s nodig, want ze doet t zelf ook nooit! De meeste dingen “doe ik nog niet zo goed”, want eigenlijk hoor ik alle spulletjes UIT de vensterbank te pakken, in plaats van alles op te tillen en te stoffen. Ze vond het maar niks en keek er argwanend naar. Toch vond ik dat ik het best aardig gedaan had! Zoveel stoffen doe ik thuis nog niet eens!! Tsjah… ben ik dan echt lui, zoals “die jeugd van tegenwoordig”? Of ben ik gewoon praktisch en doe ik alles wat ook echt nodig is… Ik vind zelf dat laatste.
Maar ach, ik doe gewoon wat ze van me vraagt. Ik krijg tenslotte ook betaald. En daarbij hou ik nog regelmatig tijd over ook!!

Haha, ik moest trouwens ook nog 1 aardappel voor haar schillen. En in een mini pannetje op het vuur zetten! Te mooi! Ze eet gewoon niet meer dan 1 aardappel. HAHAHAHA. Dat zag er echt heel grappig uit!

Ik had ook der vogel- voedertafel voor het raam even sneeuw vrij gemaakt en nieuw zaad neergelegd, zodat “haar vriendjes” weer kunnen komen!! Anders voelt ze zich zo eenzaam. De schat. Dat zijn haar kleine zonnestraaltjes. Ze kan nu met die sneeuw ook niet naar buiten toe, dus ik heb wel met haar te doen.

Ach en zo gaat het een beetje. Ik had haar kleinkind nog kunnen zijn man! Ze noemt me dan ook voortdurend; Kind, liefje en schat. hahaha. Zou dat bij allemaal zo gaan?
Morgen heb ik weer een nieuwe clixebnt.

Groetjes Linda.

x93Kan het nog wat complexer?!x94 Roep ik gefrustreerd naar boven. Ik schop boos een berg blaadjes de lucht in en adem kokende lucht weer naar buiten, de prille vrieskou inx85 Als het nog een paar graden harder vroor, durfde ik te wedden dat het spontaan hagelstenen werden! En hoewel het er sterk op lijkt dat het bij deze kou minstens -10 moet zijn, (gezien mijn rillende lijf) is het toch slechts maar een trieste -1×85 laat die nul maar weg dus. Ik sla verwoed mijn sjaal nog strakker om mijn nek heen, terwijl mijn gedachten doorrazen op volle toeren en ik begin een heel relaas vol emoties, over hoe ik me wel niet voel en hoe dat dan allemaal komt. Ik bal mijn vuisten en boos roep ik nog een keer; x93Waarom duurt het zo lang, God? Ik kan het toch niet alleen!!!!!! Wat moet ik hiermee?!x94 Ik begin hem in al mijn woede ter verantwoording te roepen voor alles wat niet goed gaat en wat ik graag anders zou willen zien in mijn leven, maar iets houd me tegen en zegt dat dat niet mag omdat het onfatsoenlijk is om te schreeuwen naar Godx85 x93Is dat ook zo? Mag dat niet, God?!x94 vraag ik. Ergens voel ik me schuldig dat ik zo tegen hem tekeer ga en bijna trek ik mijn woorden weer in omdat ik toch ook al het antwoord denk te wetenx85 maar vlak voordat ik mijn mond open doe, hoor ik iets in mij dat zegt; x93Eindelijk, daar ben je dan!x94
Ik sta abrupt stil. Een beetje overdonderd zakt mijn boosheid naar de achtergrond en nog met mijn mond open staar ik naar de lucht. Was u dat, God? Niet begrijpend schud ik mijn hoofd en loop door.
Nee, zoiets kan God niet zeggen. Hij zou het vast niet tof vinden dat ik zo boos reageer, en ik bind meteen nog wat meer in. Het was beter geweest als ik deze dingen voor me had gehouden. Wat zal hij wel niet denken?
Mijn passen gaan wat trager en plotseling hoor ik x93Ik hou van je!x94. Huh?? Uhmmmx85 hallo God, dit hoort u nu niet te zeggen. Zal ik u even herinneren aan datgene wat ik zonet zei? Misschien heeft u het niet gehoord, maar het was niet zo vriendelijk, ehh.. sorry daarvoor nog trouwens enx85 x93 In jou vind ik vreugdex94.
Nou God, ik vind het meestal niet zox92n vreugdevol moment als iemand mij ter verantwoording roept en dan ook nog zox92n toon aanslaatx85 maar u bent natuurlijk God enzox85 Nouja, ik snap het niet zo goed. Vreugde?? Ik voel me verre van blij en eerder een hoopje ellende. En zeker niet iemand om blij van te worden.
x93Ik heb al een tijdje op je gewacht.x94
Maar ik was er toch al die tijd al, God? Nog altijd op dezelfde domme aarde, tot tegenstelling van u, denk ik er nog gauw achteraan, maar ik heb er meteen al weer spijt van, dat ik dat durfde te denken! Sukkel die ik ben! Heeft Hij al zoveel geduld met me, verknoei ik het nog bijna ook! Ik pluk aan mijn jas en bijt op mijn lipx85 zou hij nog wachten? Ik besluit dat het nu mijn beurt moet zijn om te wachten en ik ga zitten op een houten bankje bij het water. Het is een tijdje stil en ik kom weer wat tot mijn zinnen. Zachtjes fluister ik; x93Maar waarom heeft u dan gewacht? Was ik erg ver weg? Waar was ik dan?x94
Het antwoord kwam iets later dan ik hoopte, maar wel precies op tijd, vlak voordat ik wilde opstaan om door te lopen. Alsof er een zendtijd nodig was om de afstand te overbruggen van hemel tot aarde en dan wel precies op tijdx85 maar zodra hij begon te spreken voelde het verre van ver weg en bleek er geen zendtijd nodig te zijn. Zo dichtbij had ik het nog nooit ervaren.

x93Mijn lieve lieverd, ik kon je maar niet bereiken, want je was zo ver wegx85 Je kwam alleen als alles in orde was en je niks van mij nodig had. Je kwam met je probleem, maar niet met je boosheid. Je kwam met je moeilijkheden, maar niet met je verdriet. Je kwam met je verhalen over mensen die je gekwetst hadden, en ik leed met je meex85 maar ik kon er niet bij. Want je deelde niet je gekwetste hart. En dat doet me zox92n pijn! Je kwamx85 maar niet met dat wat xe9cht in je leefde. Maar ik ben een jaloers God. Ik wil je zo graag helemaal, Linda! Niet een beetje. Niet alleen het x93door de screening geselecteerde deelx94 dat perfect lijkt, niet het deel waarvan JIJ denkt dat ik er wat mee kan, omdat je dat al hebt uitgedachtx85 Mijn gedachten zijn hoger dan de jouwe. En mijn wegen zijn ondoorgrondelijk. Denk niet dat ik ergens x93niks mee kanx94!
Ik wil niet dat je alleen komt, als je denkt dat ik niet boos zal worden, want ik word nooit meer boos op jou, dus kom bij me lieverd! Ik heb ooit al mijn woede al op Jezus gedoofd, zodat ik op jou nooit meer boos hoefde te worden, noch te veroordelen. Probeer alsjeblieft niet de voorbeeldige christen te zijn voor mij. Wees echt!!! Wees jezelf. Dan geniet ik het meest van je. Zoals netx85 toen je eindelijk met je echte vragen bij me kwam en een stukje kwetsbaarheid toonde. Toen je boos durfde te worden, terwijl ik mocht kijken. Toen je me betrok in je worstelingx85 toen je me vertelde waarin je tekort schoot en ten einde raad was. Op die momenten kan ik je wel door de lucht zwaaien van blijdschap!! Want ik hou zo van je, maar je kunt het niet ontvangen omdat je het niet toelaat in je hart.

Toen je vergeving vroeg, vergaf ik je met grote blijdschap, al de allereerste keer dat je het me vroegx85 maar bij de 67e keer vroeg je het nog steeds voor dezelfde dingen, omdat je niet wilde geloven dat ik het je allang vergeven had! Waarom zeul je onnodig zoveel lasten met je mee, die ik al zo lang van je wil overnemenx85 Maar je pakt ze steeds weer terug, omdat je denkt dat je het zelf wel kan! Of omdat je denkt dat je het verdient om zox92n zware last te dragenx85 maar waarom zou jij nog een keer willen x93boetenx94 voor iets wat Jezus allang gedaan heeft? Ik word er zo intens verdrietig van, als ik zie hoe je loopt te worstelen in je eentjex85 terwijl dat helemaal niet hoeft!! Je bent mijn kind!Mijn prinses! Ik draag het wel. Ik draag zelfs jou, als het nodig is! Word nou eens rustig en ontvang mijn liefde en accepteer dat er xe9cht iemand is die van je houd. Zonder voorwaarden. Want ik wilde je al voordat je geboren werd. Ik ken je nog beter dan jij jezelf. Ik koos je uit, terwijl ik al wist dat je fouten ging maken en toch wilde ik jou. Jezus is uit liefde voor je gestorven toen jij nog niet eens voor Mij gekozen hadx85 en ik zelfs nog niet eens wist of je dat xfcberhaupt ging doen, want je hebt een eigen keuze (Romeinen 5:8). IK vond dat het risico waard!! Maar waarom werk je dan toch zo hard om volmaakt te lijken voor mij, en denk je dat je dan pas bij mij kunt komenx85?x94

x93Mijn lieverd, ik zal je nooit dwingen, omdat ik van je hou, maarx85 mag ik je helpen onderweg en je hart genezen?x94

Het viel even stil en er rolt een traan van mijn neus op mijn knie. Mijn armen heb ik om me heen geslagen en ik wiebel heen en weer. Mijn tenen zijn ijskoud, maar toch voel ik me warm vanbinnenx85 wie of wat is God toch, dat hij dat voor elkaar krijgt? En ik besef me dat ik hem eigenlijk nog helemaal niet zo goed ken als ik wel dachtx85 Misschien moet ik mijn hart dan maar een stukje verder openen, om een antwoord op mijn vraag te krijgen. En terwijl ik daarover nadenk vallen er steeds meer hete tranen op de grond. JA God, ik heb u ook gemist! Ik wil u meer ruimte geven om mij te kunnen helpen in mijn levenx85 want uw lievelingswerk is; genade geven (Lucas 15:7). En dat kan alleen aan mensen die tekort schieten en gebroken zijn en blunders begaanx85 zoals ikx85 ?

En plotseling voel ik een oplaaiende blijdschap in me bruisen, en ik weet dat het God is die me rondzwiert door de lucht, in de kamers van mijn hart, omdat hij zoveel van me houd.

Galaten 2:21
Ik verwerp Godx92s genade niet maar ik neem het aan; want als we door de wet(en regeltjes en geboden) rechtvaardig zouden kunnen worden, dan zou Jezus voor niets gestorven zijn!

Want dan konden we het wel alleen!! Maar thank God, ik heb gratie. Ik gooi mijn lasten op Jezus, want Hij wilde ze voor mij dragen. Gelukkig!!! Want anders had ik het NOOIT gered.

Het langverwachte heuglijke nieuws…
Jawel, hier is dan eindelijk het grote nieuws bericht. Ik heb jullie lang genoeg in spanning gehouden, het wordt nu tijd om bepaalde dingen openbaar te gaan maken.

In mijn vorige bericht had ik al een tipje van de sluier opgelicht… en ik heb er dan ook zeer vele reacties op gekregen. Wat de meesten dachten, was zeker waar. Het ging om een kindje. Een baby zelfs. Ongeboren ook, kan ik je vertellen. WANT… Levi krijgt er een broertje of zusje bij. Mirjam is weer zwanger!!! Hoera!!! Ik wordt weer opnieuw tante. Wat een bleiheid. Heheheh. Wat hadden jullie dan gedacht? Dat IK zwanger zou zijn? Whahahahah wat een grap!!!
Misschien ooit nog es in 2020 ofzo… maar voorlopig genieten Peter en ik nog volop van onze vrijheid. Want ja… als zo’n kind een keer begint met groeien, dan houd het nooit meer op!!! Je zult dan xe1ltijd ouders zijn. We zeggen dan ook regelmatig tegen elkaar; “Wat heerlijk hxe9? Wij hebben nxf3g geen kinderen… geen oppas, geen luiers, geen gebroken nachten… hmmm”. Onze tijd komt nog wel. Onze PRIORIteit ligt nu eerst bij een ander huisje. Maar daar heb ik nog geen nieuws over. Helaas. We keep you posted.

Kerst:
We hebben dit jaar voornamelijk kerst gevierd bij de Suurmondjes. Het was erg gezellig, want iedereen was er. Ik vind het alleen zo vreemd, hoe je zo enorm kunt uitkijken naar die ene dag; DE kerstavond en ochtend… en als het dan zover is, dan is het eigenlijk nog steeds dezelfde dag als alle anderen. Het wordt om dezelfde tijd donker en ook om dezelfde tijd weer licht… je eet nog steeds brood en je zit op dezelfde stoelen. De dag heet nog steeds donderdag en de datum gaat ook gewoon door. En… ook op die dag is iedereen er, net zoals dat wel vaker gebeurd door het jaar heen. Wat maakt kerst dan zo bijzonder? Is het dan misschien een uitgebreidere zondag? OK. Er lag sneeuw, maar dat lag er die week ervoor ook al…

Maar gelukkig, gelukkig, gelukkig… voor mij heeft kerst toch echt wel een extra toevoeging. Want het ultieme kerstgevoel haal ik niet uit de kerk, want daar ga ik ook al wekelijks heen… maar het is omdat Jezus het verschil maakt in mijn leven. En als Hij niet geboren was, dan zat ik hier nu een stuk minder happy clappy!!! Dan was er weinig hoop meer geweest. En dan was doodgaan letterlijk een hel! Maar dat Jezus is gekomen, maakte dat kerst voor mij compleet was. Meer dan eten, gezelligheid en kletsen…meer dan de kaarsjes en de kerstboom. Het streeft zelfs de kerstkransjes voorbij!!! Zonder Jezus had ik dit feest niet hoeven vieren, want dan valt er zelfs helemaal niks te vieren.
Ik vroeg me daarom ook nog het volgende af; Waarom vieren alle mensen die gxe9xe9n christen zijn (en zelfs de athexefsten en de moslims) nou eigenlijk ook kerst?? Zijn zij dan ook zo blij omdat Jezus is geboren? Wat maakt voor hen dan het verschil met kerst en een normale gezellige zondagmiddag?!

Oud en Nieuw:

Ik ben vorige week van oud naar nieuw gegaan! En daar horen ook nieuwe kleren bij, dus die heb ik dan ook gekocht met mijn lieftallige en zwangere zusje; Mirjam. Het was erg gezellig. Vooral het deel bij de V&D was erg goed! EN… ik ben meer dan geslaagd. Ik heb 3 nieuwe setjes gescoord! Dus dan kan ik ook weer wat oude kleding weg doen. Want ja… oud hoort immers bij oud, toch?

Dit komende jaar; 2010, wordt voor ons echt een jaar van veranderingen. We gaan verhuizen, werk vinden, settelen en ons leven meer richting geven. Peter gaat naar soul impact, wat dit jaar echt van start gaat met hele weekenden. Het is een soort “bijbelschool” maar dan 1x per maand een weekend. Zo leer je elkaar veel beter kennen en kun je wat dieper gaan, dan wanneer je elke week een avondje samen komt. Meestal ga je dan al weer weg, als iedereen net een beetje los begint te komen. Dus ik vind het een goede vorm, op deze manier. Hij gaat er dingen over zichzelf leren, en ook veel dingen over de bijbel ontdekken. Ik ben er van overtuigd dat dat een gave ervaring zal zijn!

Ik ben ook benieuwd hoe het zal zijn bij de VEZ (Vrije Evangeliegemeente Zwolle) waar we ons meer op willen gaan richten. We willen er wat meer prioriteit aan gaan geven, om zo ook contacten op te bouwen en in die gemeente te groeien. We merken dat dat ook erg belangrijk is voor ons.

Verder hebben we het nieuwe jaar knallend ingeluid, met vrienden en familie. Gezelligheid op en top dus.

Hopelijk hebben jullie allemaal ook een fijne jaarwisseling gehad en wens ik je vanaf hier een SUPER tof en gezegend 2010 toe!!!!

Liefs Linda.

PS. IK HEB WERK!!! Jawel, bij de thuiszorg, het is heusl!! Joehoeoeoeoe!!! Daar proosten we er eentje op, vanavond.

“Kan het nog wat complexer?!” Roep ik gefrustreerd naar boven. Ik schop boos een berg blaadjes de lucht in en adem kokende lucht weer naar buiten, de prille vrieskou in… Als het nog een paar graden harder vroor, durfde ik te wedden dat het spontaan hagelstenen werden! En hoewel het er sterk op lijkt dat het bij deze kou minstens -10 moet zijn, (gezien mijn rillende lijf) is het toch slechts maar een trieste -1… laat die nul maar weg dus. Ik sla verwoed mijn sjaal nog strakker om mijn nek heen, terwijl mijn gedachten doorrazen op volle toeren en ik begin een heel relaas vol emoties, over hoe ik me wel niet voel en hoe dat dan allemaal komt. Ik bal mijn vuisten en boos roep ik nog een keer; “Waarom duurt het zo lang, God? Ik kan het toch niet alleen!!!!!! Wat moet ik hiermee?!” Ik begin hem in al mijn woede ter verantwoording te roepen voor alles wat niet goed gaat en wat ik graag anders zou willen zien in mijn leven, maar iets houd me tegen en zegt dat dat niet mag omdat het onfatsoenlijk is om te schreeuwen naar God… “Is dat ook zo? Mag dat niet, God?!” vraag ik. Ergens voel ik me schuldig dat ik zo tegen hem tekeer ga en bijna trek ik mijn woorden weer in omdat ik toch ook al het antwoord denk te weten… maar vlak voordat ik mijn mond open doe, hoor ik iets in mij dat zegt; “Eindelijk, daar ben je dan!”
Ik sta abrupt stil. Een beetje overdonderd zakt mijn boosheid naar de achtergrond en nog met mijn mond open staar ik naar de lucht. Was u dat, God? Niet begrijpend schud ik mijn hoofd en loop door.
Nee, zoiets kan God niet zeggen. Hij zou het vast niet tof vinden dat ik zo boos reageer, en ik bind meteen nog wat meer in. Het was beter geweest als ik deze dingen voor me had gehouden. Wat zal hij wel niet denken?
Mijn passen gaan wat trager en plotseling hoor ik “Ik hou van je!”. Huh?? Uhmmm… hallo God, dit hoort u nu niet te zeggen. Zal ik u even herinneren aan datgene wat ik zonet zei? Misschien heeft u het niet gehoord, maar het was niet zo vriendelijk, ehh.. sorry daarvoor nog trouwens en… “ In jou vind ik vreugde”.
Nou God, ik vind het meestal niet zo’n vreugdevol moment als iemand mij ter verantwoording roept en dan ook nog zo’n toon aanslaat… maar u bent natuurlijk God enzo… Nouja, ik snap het niet zo goed. Vreugde?? Ik voel me verre van blij en eerder een hoopje ellende. En zeker niet iemand om blij van te worden.
“Ik heb al een tijdje op je gewacht.”
Maar ik was er toch al die tijd al, God? Nog altijd op dezelfde domme aarde, tot tegenstelling van u, denk ik er nog gauw achteraan, maar ik heb er meteen al weer spijt van, dat ik dat durfde te denken! Sukkel die ik ben! Heeft Hij al zoveel geduld met me, verknoei ik het nog bijna ook! Ik pluk aan mijn jas en bijt op mijn lip… zou hij nog wachten? Ik besluit dat het nu mijn beurt moet zijn om te wachten en ik ga zitten op een houten bankje bij het water. Het is een tijdje stil en ik kom weer wat tot mijn zinnen. Zachtjes fluister ik; “Maar waarom heeft u dan gewacht? Was ik erg ver weg? Waar was ik dan?”
Het antwoord kwam iets later dan ik hoopte, maar wel precies op tijd, vlak voordat ik wilde opstaan om door te lopen. Alsof er een zendtijd nodig was om de afstand te overbruggen van hemel tot aarde en dan wel precies op tijd… maar zodra hij begon te spreken voelde het verre van ver weg en bleek er geen zendtijd nodig te zijn. Zo dichtbij had ik het nog nooit ervaren.

“Mijn lieve lieverd, ik kon je maar niet bereiken, want je was zo ver weg… Je kwam alleen als alles in orde was en je niks van mij nodig had. Je kwam met je probleem, maar niet met je boosheid. Je kwam met je moeilijkheden, maar niet met je verdriet. Je kwam met je verhalen over mensen die je gekwetst hadden, en ik leed met je mee… maar ik kon er niet bij. Want je deelde niet je gekwetste hart. En dat doet me zo’n pijn! Je kwam… maar niet met dat wat écht in je leefde. Maar ik ben een jaloers God. Ik wil je zo graag helemaal, Linda! Niet een beetje. Niet alleen het “door de screening geselecteerde deel” dat perfect lijkt, niet het deel waarvan JIJ denkt dat ik er wat mee kan, omdat je dat al hebt uitgedacht… Mijn gedachten zijn hoger dan de jouwe. En mijn wegen zijn ondoorgrondelijk. Denk niet dat ik ergens “niks mee kan”!
Ik wil niet dat je alleen komt, als je denkt dat ik niet boos zal worden, want ik word nooit meer boos op jou, dus kom bij me lieverd! Ik heb ooit al mijn woede al op Jezus gedoofd, zodat ik op jou nooit meer boos hoefde te worden, noch te veroordelen. Probeer alsjeblieft niet de voorbeeldige christen te zijn voor mij. Wees echt!!! Wees jezelf. Dan geniet ik het meest van je. Zoals net… toen je eindelijk met je echte vragen bij me kwam en een stukje kwetsbaarheid toonde. Toen je boos durfde te worden, terwijl ik mocht kijken. Toen je me betrok in je worsteling… toen je me vertelde waarin je tekort schoot en ten einde raad was. Op die momenten kan ik je wel door de lucht zwaaien van blijdschap!! Want ik hou zo van je, maar je kunt het niet ontvangen omdat je het niet toelaat in je hart.

Toen je vergeving vroeg, vergaf ik je met grote blijdschap, al de allereerste keer dat je het me vroeg… maar bij de 67e keer vroeg je het nog steeds voor dezelfde dingen, omdat je niet wilde geloven dat ik het je allang vergeven had! Waarom zeul je onnodig zoveel lasten met je mee, die ik al zo lang van je wil overnemen… Maar je pakt ze steeds weer terug, omdat je denkt dat je het zelf wel kan! Of omdat je denkt dat je het verdient om zo’n zware last te dragen… maar waarom zou jij nog een keer willen “boeten” voor iets wat Jezus allang gedaan heeft? Ik word er zo intens verdrietig van, als ik zie hoe je loopt te worstelen in je eentje… terwijl dat helemaal niet hoeft!! Je bent mijn kind!Mijn prinses! Ik draag het wel. Ik draag zelfs jou, als het nodig is! Word nou eens rustig en ontvang mijn liefde en accepteer dat er écht iemand is die van je houd. Zonder voorwaarden. Want ik wilde je al voordat je geboren werd. Ik ken je nog beter dan jij jezelf. Ik koos je uit, terwijl ik al wist dat je fouten ging maken en toch wilde ik jou. Jezus is uit liefde voor je gestorven toen jij nog niet eens voor Mij gekozen had… en ik zelfs nog niet eens wist of je dat überhaupt ging doen, want je hebt een eigen keuze (Romeinen 5:8). IK vond dat het risico waard!! Maar waarom werk je dan toch zo hard om volmaakt te lijken voor mij, en denk je dat je dan pas bij mij kunt komen…?”

“Mijn lieverd, ik zal je nooit dwingen, omdat ik van je hou, maar… mag ik je helpen onderweg en je hart genezen?”

Het viel even stil en er rolt een traan van mijn neus op mijn knie. Mijn armen heb ik om me heen geslagen en ik wiebel heen en weer. Mijn tenen zijn ijskoud, maar toch voel ik me warm vanbinnen… wie of wat is God toch, dat hij dat voor elkaar krijgt? En ik besef me dat ik hem eigenlijk nog helemaal niet zo goed ken als ik wel dacht… Misschien moet ik mijn hart dan maar een stukje verder openen, om een antwoord op mijn vraag te krijgen. En terwijl ik daarover nadenk vallen er steeds meer hete tranen op de grond. JA God, ik heb u ook gemist! Ik wil u meer ruimte geven om mij te kunnen helpen in mijn leven… want uw lievelingswerk is; genade geven (Lucas 15:7). En dat kan alleen aan mensen die tekort schieten en gebroken zijn en blunders begaan… zoals ik… 

En plotseling voel ik een oplaaiende blijdschap in me bruisen, en ik weet dat het God is die me rondzwiert door de lucht, in de kamers van mijn hart, omdat hij zoveel van me houd.

Galaten 2:21
Ik verwerp God’s genade niet maar ik neem het aan; want als we door de wet(en regeltjes en geboden) rechtvaardig zouden kunnen worden, dan zou Jezus voor niets gestorven zijn!

Want dan konden we het wel alleen!! Maar thank God, ik heb gratie. Ik gooi mijn lasten op Jezus, want Hij wilde ze voor mij dragen. Gelukkig!!! Want anders had ik het NOOIT gered.

Het langverwachte heuglijke nieuws…
Jawel, hier is dan eindelijk het grote nieuws bericht. Ik heb jullie lang genoeg in spanning gehouden, het wordt nu tijd om bepaalde dingen openbaar te gaan maken.

In mijn vorige bericht had ik al een tipje van de sluier opgelicht… en ik heb er dan ook zeer vele reacties op gekregen. Wat de meesten dachten, was zeker waar. Het ging om een kindje. Een baby zelfs. Ongeboren ook, kan ik je vertellen. WANT… Levi krijgt er een broertje of zusje bij. Mirjam is weer zwanger!!! Hoera!!! Ik wordt weer opnieuw tante. Wat een bleiheid. Heheheh. Wat hadden jullie dan gedacht? Dat IK zwanger zou zijn? Whahahahah wat een grap!!!
Misschien ooit nog es in 2020 ofzo… maar voorlopig genieten Peter en ik nog volop van onze vrijheid. Want ja… als zo’n kind een keer begint met groeien, dan houd het nooit meer op!!! Je zult dan áltijd ouders zijn. We zeggen dan ook regelmatig tegen elkaar; “Wat heerlijk hé? Wij hebben nóg geen kinderen… geen oppas, geen luiers, geen gebroken nachten… hmmm”. Onze tijd komt nog wel. Onze PRIORIteit ligt nu eerst bij een ander huisje. Maar daar heb ik nog geen nieuws over. Helaas. We keep you posted.

Kerst:
We hebben dit jaar voornamelijk kerst gevierd bij de Suurmondjes. Het was erg gezellig, want iedereen was er. Ik vind het alleen zo vreemd, hoe je zo enorm kunt uitkijken naar die ene dag; DE kerstavond en ochtend… en als het dan zover is, dan is het eigenlijk nog steeds dezelfde dag als alle anderen. Het wordt om dezelfde tijd donker en ook om dezelfde tijd weer licht… je eet nog steeds brood en je zit op dezelfde stoelen. De dag heet nog steeds donderdag en de datum gaat ook gewoon door. En… ook op die dag is iedereen er, net zoals dat wel vaker gebeurd door het jaar heen. Wat maakt kerst dan zo bijzonder? Is het dan misschien een uitgebreidere zondag? OK. Er lag sneeuw, maar dat lag er die week ervoor ook al…

Maar gelukkig, gelukkig, gelukkig… voor mij heeft kerst toch echt wel een extra toevoeging. Want het ultieme kerstgevoel haal ik niet uit de kerk, want daar ga ik ook al wekelijks heen… maar het is omdat Jezus het verschil maakt in mijn leven. En als Hij niet geboren was, dan zat ik hier nu een stuk minder happy clappy!!! Dan was er weinig hoop meer geweest. En dan was doodgaan letterlijk een hel! Maar dat Jezus is gekomen, maakte dat kerst voor mij compleet was. Meer dan eten, gezelligheid en kletsen…meer dan de kaarsjes en de kerstboom. Het streeft zelfs de kerstkransjes voorbij!!! Zonder Jezus had ik dit feest niet hoeven vieren, want dan valt er zelfs helemaal niks te vieren.
Ik vroeg me daarom ook nog het volgende af; Waarom vieren alle mensen die géén christen zijn (en zelfs de atheïsten en de moslims) nou eigenlijk ook kerst?? Zijn zij dan ook zo blij omdat Jezus is geboren? Wat maakt voor hen dan het verschil met kerst en een normale gezellige zondagmiddag?!

Oud en Nieuw:

Ik ben vorige week van oud naar nieuw gegaan! En daar horen ook nieuwe kleren bij, dus die heb ik dan ook gekocht met mijn lieftallige en zwangere zusje; Mirjam. Het was erg gezellig. Vooral het deel bij de V&D was erg goed! EN… ik ben meer dan geslaagd. Ik heb 3 nieuwe setjes gescoord! Dus dan kan ik ook weer wat oude kleding weg doen. Want ja… oud hoort immers bij oud, toch?

Dit komende jaar; 2010, wordt voor ons echt een jaar van veranderingen. We gaan verhuizen, werk vinden, settelen en ons leven meer richting geven. Peter gaat naar soul impact, wat dit jaar echt van start gaat met hele weekenden. Het is een soort “bijbelschool” maar dan 1x per maand een weekend. Zo leer je elkaar veel beter kennen en kun je wat dieper gaan, dan wanneer je elke week een avondje samen komt. Meestal ga je dan al weer weg, als iedereen net een beetje los begint te komen. Dus ik vind het een goede vorm, op deze manier. Hij gaat er dingen over zichzelf leren, en ook veel dingen over de bijbel ontdekken. Ik ben er van overtuigd dat dat een gave ervaring zal zijn!

Ik ben ook benieuwd hoe het zal zijn bij de VEZ (Vrije Evangeliegemeente Zwolle) waar we ons meer op willen gaan richten. We willen er wat meer prioriteit aan gaan geven, om zo ook contacten op te bouwen en in die gemeente te groeien. We merken dat dat ook erg belangrijk is voor ons.

Verder hebben we het nieuwe jaar knallend ingeluid, met vrienden en familie. Gezelligheid op en top dus.

Hopelijk hebben jullie allemaal ook een fijne jaarwisseling gehad en wens ik je vanaf hier een SUPER tof en gezegend 2010 toe!!!!

Liefs Linda.

PS. IK HEB WERK!!! Jawel, bij de thuiszorg, het is heusl!! Joehoeoeoeoe!!! Daar proosten we er eentje op, vanavond.