Wij zouden naar Center Parcs. Eindelijk. Na maanden wachten en uitkijken naar dat ene moment, zaten we dan daadwerkelijk in de trein! Een grote grijns stond op mijn gezicht en die ging er voorlopig ook niet weer af. Mijn dag kon niet meer stuk; We gingen naar center parcs. Tegenover mij zat peter, onderuitgezakt met zijn I-phone te spelen en naast mij zat mijn heerlijke neefje van 3. Een leuk ventje met een wilde bos blond haar, wat ondeugend om zijn gezichtje valt. Hij geniet ook en kletst honderd uit, terwijl ik stiekem hoop dat mensen denken dat hij ons zoontje is. Ik kijk de mensen vriendelijk aan en ik knik beleefd hun richting in x93goedemiddagx94. Via het raam hou ik ze in de gaten en kijk steeds of ze ook kijken. Wanneer ze dat doen, probeer ik om zo goed mogelijk het moederschap x93echtx94 te laten lijken, omdat ik wil weten hoe het voelt om moeder te zijn. Levi vraagt me van alles en ik probeer wijze antwoorden te verzinnen, terwijl ik mijn omgeving nauwlettend in de gaten houdt. Horen ze wat ik zeg? Ik herhaal het nog een keer wat harder, en een vrouw kijkt op uit haar boek. Ik kijk even x93toevalligx94 opzij en ik lach; x93Leuk hxe9, kinderen? Ze willen ook altijd van alles weten!x94 Grinnikend kijk ik weg. De vrouw lacht even en via het raam zie ik hoe ze Levi kort observeert. De man tegenover haar heeft de krant uit en zoekt wat contact. Ik vind het heerlijk en ik doe heel nonchalant, alsof ik hem dagelijks bij me heb. x93Jaaa, hij is soms ook erg ondeugend, hoor!!x94  en ik maak een handgebaar, om mijn woorden kracht bij te zetten. Genietend kijk ik uit het raam en denk het mijne. Ze denken vast dat ie bij ons hoort.
Na een tijdje stilte zien we herten uit het raam en ik wijs Levi (heel educatief) op de dieren. Hij roept heel hard door de coupxe9; x93Heeey die ken ik wel!! Hoor maar!x94 En vervolgens begint hij luidkeels te zingen; x93aaaals een hert dat verlaaangt naar water, zo verlaaaangd mijn ziel naar U!….x94  Een christelijk liedje. En wat voor een. Mijn hart slaat sneller en ik kijk gauw om me heen. Heeft iemand het gehoord?! En ik kijk de vrouw met haar boek recht aan. Ik voel de kleur op mijn wangen intenser worden en lach geforceerd naar haar.
Wanneer ik wil terugkijken, ontmoet ik meerdere ogen die allemaal op ons gericht staan. De hele coupxe9 luistert mee.Dxedt was niet wat ik wilde! Ik sta in een tweestrijd en weet niet wat ik moet doen. Hoe ga je met zoiets om? Uiteraard moet ik boven alles rustig blijven en hem niet het gevoel geven belachelijk bezig te zijn. Dus ik schreeuw boven hem uit; x93MOOI LEVI! HEB JE DAT VAN MAMA GELEERD?x94. Hij knikt. En terwijl ik al die ogen weer aan kijk zeg ik al lachend; x93Dat is mijn neefjex85 haha, hij is pas 3 jaar! Ik ben zijn tante.x94
 
Heheheh.

Center Parcs:
Zoals je hebt kunnen lezen, gingen we dus naar Center parcs. We hadden een huisje gehuurd en gingen er met zijn zessen naartoe. Mijn zusje met man en kindjes en Peter en ik. Errug gezellig!
Vier dagen achter elkaar alleen maar gezwommen. Dus we waren bekaf na dat weekend. De avonden waren ook leuk, we hebben nogal gelachen om elkaar.
EN… natuurlijk. Het zal ons ook niet gebeuren; we hadden alle boodschappen meegenomen om te kunnen gourmetten… behalve het gourmet stel!! Lekker dan. Maar gelukkig hadden we enorm vriendelijke buren, (Waar we ook al boter hadden "geleend") en die hadden voor de grap en half aangeschoten gevraagd of dat alles was, of dat we ook nog hun gourmetstel wilden lenen. Mijn oren klapperden natuurlijk en ik ging er meteen serieus op in. Natuurlijk stond ik daarna in het middelpunt van hun grap, omdat het nog echt zo was ook, maar ik had het er voor over. Zo hebben we TOCH nog kunnen gourmetten. Tsjah, soms moet je offers brengen. De ene soms groter dan de andere… maar goed. 
We hebben ervan genoten.

Update:
Sinds een tijdje zitten we ook bij een nieuwe huiskring in Meppel. Een leuke, spontane, praatgrage, jonge groep. Ik hou ervan. Het zijn leuke mensen en het voelt of ik ze al langer ken. Sinds September is hij gestart en vanavond is onze laatste keer voor het nieuwe jaar. Jammer, maar gelukkig is Januari niet zo ver weg als het lijkt.
Ik merk dat deze activiteit echt een verrijking is van mijn leven. Wat hou ik toch van mensen! Met mijzelf gaat alles ook goed. Ons huisje blijft een paleisje. 

Werk:
Ik heb ook zo goed als ander werk. Eindelijk iets meer met begeleiding erbij. Wat ik deed/doe was huisjes schoonmaken (HV1) maar nu mag ik ook wat meer begeleiden (HV2). En dat is nog niet alles, want ze hebben nog meer mogelijkheden tot begeleiden. Onder andere ook met PGB budgetten enzo. Interessant!!! Hopelijk ga ik hier wat meer prikkels en uitdaging in vinden. Wat zeg ik? hopen? Ik weet zeker dat dat zo zal zijn!! Het is best spannend, want ik ben wat dat betreft wel echt een old wief, want ik hou alles het liefst bij het "oude vertrouwde' waarvan ik zeker weet dat ik het kan en ken.
Maar jammer voor mezelf, zuurpruimen zijn er al genoeg; Ik wil meer! Uitdagingen zijn er om aan te gaan. Of je er nou in slaagt of faalt, je wordt er altijd beter van. 
En GROEI dames en heren, jongens en meisjes… is het beste medicijn tegen oud worden!! Knoop dat maar in je oren!
Ik wordt niet graag een Zuurmond met de Z. Dan vinden anderen je ook niet meer te pruimen! 

Liefs, Linda Suurmond!!!

Lieve mensen!

Het heeft ff mogen duren, maar hier ben ik dan weer! Tot mijn grote opluchting zijn de problemen rond mijn weblog weer opgelost. Een lang periode kon ik, door een fout, niet inloggen vanwege de ombouw van web-log.nl. Best jammer, want zo kon ik jullie ook daar niet van op de hoogte stellen. Hmpf.
Maar niet getreurd!! Ik ben weer vol frisse moed terug. Zo'n break heeft ook z'n goede kanten.

Korte update;
Zo heb ik tijdens mijn afwezigheid ook eens nagedacht over het wel en wee van mijn weblog. De vraag of het nog wel was wat ik graag wilde, was een hoofdvraag. Letterlijk en figuurlijk. Mijn weblog is uitgegroeid van een levens- update, naar een nieuwsbrief tijdens mijn Katapult jaar, tot halve bijbelstudies (!) en tot inmiddels (zonder het door te hebben) kleine column stukjes. Een ontwikkeling zonder opzet. 
Maar niet zomaar denk ik. Het leek me goed om er eens bij stil te staan en mijn kritische oog er eens over te laten glijden. Ik was namelijk van mening dat mijn stukken vaak net wat aan de lange kant zijn. (Jaja, ik doe mijn vrouwelijke genen met woorden overschot weer volop eer aan). Maar het zou best wat korter kunnen. Dit is dan ook mijn streven. Ik zei; STREVEN!!
Toch wil ik nog steeds delen wat ik op mijn hart heb, en soms ook wat ik op mijn lever heb en dan weer wat ik op de tong heb…. zo kan ieder lichaamsdeel op zijn eigen wijze functioneren. Dacht ik zo. 

Kleur bekennen:
Verder zat ik nog wat te peinzen over mijn publiek. Ja, over jou ja! Want wie lezen mijn stukjes eigenlijk? Wie ben jij aan de andere kant van dit onzichtbare lijntje? Jij houdt mij wel in de gaten… maar ik weet niks van jou. Nou hoeft dat ook niet per sxe9 en dat is ook niet de opzet van een blog, maar ik zou zo graag es wat terug horen en wat (kritische) feedback van je krijgen.Het helpt me om mijn blogs beter af te stemmen op mijn publiek. Dus mail me eens deze week, of stuur me een reactie onder het bericht. Je doet me er een groot plezier mee!!! 

Voor de rest geniet ik volop van het leven in de herfst met veel kleur. Ik heb dit seizoen denk ik her-ontdekt ofzo. Ik geniet als nooit tevoren!! De kachel weer aan, huis sokken en warme chocomelk, de sjaals weer uit de kast en de veelkleurigheid van vuurrood naast knalgeel voor je raam zwevend naar benee… laatst zag ik trouwens een parelketting aan de waslijn hangen toen het zo geregend had! (Ja, zelfs de regen kan ik nu meer waarderen!!) Kijk;

Creativiteit op z'n best!!! WAUW wat geniet ik. Doe met me mee!! We beleven de herfst.

Liefs Linda.

Met een grote glimlach op mijn gezicht staar ik naar het kleine mensje dat in mijn armen ligt. Het voelt zo dichtbij en zo eigen, alsof het mijn eigen kindje had kunnen zijn. Maarx85. Als ik dan zie hoe Mirjam het bij zich neemt en bekijkt, het voed en er tegen praatx85 dan weet ik toch een ding heel zeker; dat xedk de moeder zeker niet ben! Zij is het. Met volle overtuiging. En het is prachtig om te zien! Mijn zusje heeft er een kindje bij, een dochter. Het lijkt zo onwerkelijk. Mijn kleine zusje die nu een compleet gezinnetje heeft. Iets wat ik nooit zo had bedacht toen we nog jong waren. Nee, ik zou natuurlijk eerst moeder worden en daarna pas zij, want ik was toch echt de oudste. En zo voelde ik me ook altijd. Tot nu. Ik weet veel van kinderen, maar hoeveel ik er ook van weetx85 zij weet hoe het is om ze te hebben. En dat maakt dat ik nu even haar kleine zusje ben, die alle vragen stelt over x93hoe het isx94.  En zij legt me alles geduldig uit. En eigenlijkx85 is dat ook wel eens een keer leuk!
De zuster die even weg was, komt weer binnen met pen en papier. Ze kijkt Mirjam aan en vraagt; x93Enx85 ? Welke naam mag ik op het kaartje schrijven?x94 Mirjam kijkt vluchtig van Tom naar mij en lacht dan; ZIVA! Zegt zex85 Ziva Noxeblla! Eindelijk mogen we het uitspreken. De naam waarvan je je altijd al hebt afgevraagd hoe het zou klinken bij het kindje. Een Hebreeuwse naam die Stralend, Praal en Helder betekent. Maar het past. Het past precies.

"Vandaag, op 27 Juni 2010, is Ziva Noxeblla de Vos, 3780 gram en 53 cm lang, geboren in het ziekenhuis te Sneek om 11:05".

En terwijl we wat praten valt het langzaam even stil en geniet ik van xe1lles wat er om me heen gebeurd en denk aan wat er allemaal al gebeurd is. Zoveel dingen passeren de revue, dat ik diep in gedachten verzonken raak. Het ging zo snel ineens. Eerst konden we niet wachten tot het zover was en nu is het ineens al achter de rug. De hele bevalling met weexebn en alles, tot aan de geboorte.
Ik was erbij. Iedere minuut. Met mn neus er bovenop. Ik wilde geen moment missen en dat is ook te zien aan de fotox92s, zoals ik later ontdekte.
Dit was het moment waar ik op gewacht had! Het zou mijn allereerste bevalling zijn die ik ooit in het echt zou zien en dan ook nog eens die van de meest bijzondere vrouw ter wereld. Iemand die niet alleen mijn zusje is, maar ook mijn vriendin, waar ik alles mee deel en waar ik mee lach. En waar ik zelfs mee durf te huilen. En haar dochtertje hield ik nu in mijn armen. Zo bijzonder. De emoties liepen zo hoog op, dat ze waarschijnlijk mijn keel en ogen letterlijk voorbijstreefden tot boven mijn hoofd ergens, want er kwam geen traan uit. Alleen maar verzuchtingen. Ik kon niet stoppen met kijken en staren. Er was iets bijzonders ontstaan tussen mij en dit kind. Alsof de band die Mirjam en ik hebben, gewoon werd voortgezet door dit meisje heen. Overweldigend mooi. Geen woorden voor. En terwijl ik het schrijf, hebben de emoties mijn ogen eindelijk gevonden. En de waterlanders druppen naar benee. Vandaag is het precies een maand geleden dat ze ter wereld kwam. What a life changing fact!!

Levi: "Ik ehhh… nu een grote broer, hxe9 tante Linda?"   
   
S.O.S.!
Met grof geweld wordt ik van mijn roze wolk afgegooid, met de beide benen weer recht op de grond, midden in de realiteit. Alles wat zo schattig en vertederend was, bleek in de ogen van andere mensen niet hetzelfde te zijn, want terwijl ik nog naar haar keek en me bedacht hoe mooi ze was, hoor ik vanaf dat moment NIETS anders, dan mensen die voortdurend roepen wat voor een x93scheetjex94 het wel niet is!! Of nog erger; een x93Poepiex94x85.
Na deze confrontatie van zox92n afthans woord, in de combinatie met MIJN nichtje, ben ik totaal van de kaart gezeild. Totaal uit evenwicht gebracht. Ik pijnig mijn hersencellen en struikel keer op keer over het feit; WAAR-om mensen deze benaming kiezen voor iets wat zo mooi, lief, schattig en volmaakt is! Normaliter kan ik toch verre van verheugd zijn over dit product, welke men al van oudsher de naam x93poep-iex94 dan wel x93Scheet-jex94 genoemd heeft. Het zijn dingen die mijn leven geen kleur geven, die mij niet doen opspringen van blijdschap en die ik ook zeker niet te dicht in mijn buurt duldt. Dingen die mij niet doen associxebren met een kind!! WAT is het, dat andere mensen dit wel doen. Wat is het nou, dat het eerste wat mensen uitroepen, na het zien van een baby x93Poepiex94 is?! Ik kan er niet bij en ik weet ook niet of het me ooit zal lukken. Graag zou ik wel eens een stevige bak koffie drinken met degene die dit ooit bedacht heeft. Kan iemand me een uitleg geven?!

Doch, dit was enkel deel 1 van het verhaal waarin ik van mijn roze wolk af kletterde. Een been stond al op de grond, maar ik was nog niet voorbereid op been twee. Zo dacht ik namelijk stoer te zijn, en Tom een nachtje vrij af te geven, door bij Mirjam te slapen en zijn taken over te nemen gezien het feit dat hij er wat witjes en vervallen uit zag. Nou moet ik erbij zeggen dat dit wel beperkt bleef tot het verschonen van een luier, iedere 3 uur tussen de voedingen doorx85 en ik me niet bezig hoefde te houden met liefkozingen. J Dat was maar goed ook, want zo lief was ik halverwege de nacht zelf al niet eens meer!! 
PHOE. Ik had er mijn handen vol aan. Telkens wanneer ik wat indommelde en uit alle macht probeerde om de kleine geluidjes te negeren, draaide Mirjam zich weer eens uitgebreid om. (Dit, vanwege haar slaapritueel; Het-zo-lang-mogelijk-bewegen-tot-je-lekker-ligt-syndroom). Het kostte me dus nogal wat inspanning om mijn ogen stijf dicht te houden en alles om mij heen uit te schakelen. In het begin was het nog niet zo erg en kon ik nog glimlachen om de kleine geluidjes. Maar na verloop van tijd begon het me op de zenuwen te werken. Telkens dacht ik dat ze zou gaan huilen en dat ik dan eruit moest om Mirjam te assisteren. Het gaf me zox92n stress, dat ik stijf in bed lag. Maar goed, ik slaagde er dan toch in om mijn REM-slaap fase te bereiken. Doch, dit was enkel van korte duur. Het tafereel brak precies aan, op dat moment dat ik mijn rust bijna te pakken hadx85.
Gelukkig was ik nog goed gestemd, omdat dit pas de eerste keer was en omdat ik het altijd een eer vind om Ziva een schone broek te geven. Noujax85 tot dusverx85 daar aangekomen had ze namelijk, zoals je dat dan noemt x93spuitpoepx94. ALLEMAAL precies over tante Lindax92s nachtkledij en de commode gemikt. Great. Een zucht en je kijkt in het schattige gezichtje en je bent het gauw weer vergeten. Na een kwartier in de weer geweest te zijn, was ze weer warm en schoon aangekleed en lag ook ik weer voldaan in bed, totdatx85 Mijn oor spitst zich en ik denk een burp geluid te horen. Ik vraag Mirjam wat dat was en ze vraagt of ik even wil komen. Ziva had haar bedje onder gespuugd na de laatste voeding. Kon ik weer. Hobbelen van slaapkamer 1 naar 2 en terug naar de badkamer richting wasmand en weer opnieuw. Mijn oogjes hadden al wat moeite maar ze schreeuwden nu om wat meer rust. Ik begreep ze heel goed en legde mijn hoofd uitgeput neer. Ben ik dismissed? Vroeg ik aan Mirjam. En tot mijn grote opluchting zei ze ja!! En, sneller dan de vorige keer, viel ik in slaap. Toch was het ook nu weer van korte duur. Ik werd wakker van een zacht huiltje. Naast mij lag een grote hobbel die al eerder wakker was dan ik en ze keek me in de schemering aan; x93het is weer zover, Lin! Ben je wakker?x94. En ik schraap mezelf bij elkaar. Tuurlijk ben ik wakker! Ik doe alles voor je! Zzzzzzzzeg het maar! En opnieuw verwissel ik de luier. Dit keer kwam ik er redelijk goed vanaf, afgezien van de plotselinge straal die me tegemoet kwam, en die ik met mijn skills nog gauw kon opvangen met een doek! Alsof ze speciaal wacht op de luierwisseling voordat ze de luier pas functioneel gaat gebruiken!! Grr.  Ik haar al instrueren; NIET hier plassen, WEL daar!!! En evenzo met poepen, Ziva!! IN je luier. En al pratend leg ik haar weer in bedje en Mirjam en ik nestelen ons weer lekker in. En net als ik mijn ogen dicht doe, meen ik iets te horen waarvan ik HOOP dat ik het droomdex85 maar niets was minder waar. Ik hoor zacht gegniffel in het donker en ik weet dat het Mirjam is die me uitlacht. Ziva was net verschoont, en heeft mijn raad opgevolgdx85 haar luier was ZEER functioneel gebruikt. Hij zat vol. Tot boven in haar romper. Dit sloeg echt alles!!!!! 
Ik wist niet meer hoe ik het had na deze nacht. En ik was ook zxe9xe9r van de kook gebracht over het feit of ik xe9cht nog wel kinderen wilde. Als dit elke nacht zo gaatx85. Dan kan ik u een ding vast melden; Hier ben ik eeeeecht nog niet aan toe!!! Ik wil rust aan mn hoofd, hoe lief ze ook zijn. En 1 nachtje kan nog. Maar IEDERE nacht?! Neeee, laat die kinderen nog maar even wachten. Ik ga nog volop genieten van mijn leventje met alleen Peter. (Ook al mijn handen vol aan )
Dat bevalt me prima. Ik geniet intussen wel van alle lusten en laat de lasten nog ff liggen voor mama-lief J.
Die komen snel genoeg!! En gelukkig mogen tantex92s dat. Ik noem mezelf dan ook met trots; TANTE Linda.

HUISJE.
Jaja beste mensen!! Dat leest u goed. WIJ HEBBEN EEN HUISJE!!!! Het wonder mag eindelijk geschieden. We gaan vanaf 1 Augustus wonen in de Catharinatraat te Meppel!! We zijn totaal door dolle heen. Hier waren we al zooooo lang aan toe en nu wordt het dan werkelijkheid. Eindelijk. We kunnen niet wachten.

 
   
Het is zo bijzonder gegaan. Echt een kadootje van God. Ik was namelijk bij dit huis al eens eerder langs geweest, waarbij ik een redelijk uit de hoogte, over het paard getilde jongen, tegenkwam. Hij nam me eens goed op en vroeg wat ik kwam doen. Mijn antwoord was luid en duidelijk; vragen of hij dit huis van de kerk huurde en of hij binnenkort van plan was om eruit te gaan en zoja wanneer. Ik kreeg namelijk en tip van iemand, dat dat huis leeg zou staan. En zoneex85 dan was niet geschoten altijd mis. Hij lachte schamper en keek me schaapachtig aan; x93Nou nee, ik blijf hier de komende 10 jaar nog wel wonen. Tis hier heerlijk. De stad dichtbijx85 lopend heen, kruipend terug!!x94 En hij lachte zo hard, dat de liefde voor zijn eigen grapjes, op mijn hoofd spetterde. YEK! Wat een gast! Hij vertelde ook dat hij er samen woonde, maar dat zijn vriendin bij hem weg was gegaan na een jaar. (Sta ik niet van te kijken, haha). Maar hij had zn huisje nu zo mooi opgeknapt, en hij zat zo mooi dicht bij de stad, dat ie eeeecht niet weg ging!
Toch waagde ik het erop, om nog te vragen of ie mijn nummer dan wilde opslaan voor het geval dat hij van gedachte zou veranderen. Ik had er net zox92n hard hoofd in als hijzelf, dat  het me verbaasde me dat ie instemde. Al lachend voerde hij mijn nummer in en dacht waarschijnlijk bij zichzelf; Dat meisje mag lekker verder zoeken! Maar helaas voor hem, had ik andere plannen. Mijn strijdlust was aangewakkerd en ik vond het debiel dat hij daar alleen in dat huisje woonde, terwijl WIJ er zo hard aan toe waren en op kamers leefden. Nee, dit kon zo niet. Ik zei tegen God; x93Heer! Wij zijn zo hard aan een huis toex85 geeft u ons dxe1t huis!!x94 En terwijl ik wat mompelde, schoot me ineens te binnen dat ik van iemand gehoord had, dat je specifiek mag bidden. En ik wist niet of het brutaal was, maar ik was vastbesloten. Ik bid em der uit!!! En zo heb ik een aantal weken gebeden; x93Heer, geef ons dat huis alstublieft! Zorg dat hij andere plannen krijgt, dat hij er niet meer wil wonenx85 itx92s our only option left!x94
Maar toen ik het her en der vertelde, reageerden de mensen nogal negatief en ontmoedigden mij om verder te bidden met dit projectx94. Ergens schaamde ik me ook wel een beetje. Was het echt zo slecht? TOTDATx85 ik nog geen 2 maanden later een sms kreeg van een onbekend nummer, waar in stond dat zijn huis in de Catharinastraat over twee maanden leeg kwam. Of we nog interesse haddenx85
UITERAARD! We hebben direct actie ondernomen en gebeld met de contactpersonen. En vorige week maandag is het contract dan eindelijk getekend!! We zijn door dolle heen!!

En toen we vroegen waarom hij eruit gingx85 tsjahx85 toen zei hij toch xe9chtx85 x93Jaaaa, ik heb andere plannen voor mijn leven. Ik ga weer bij mijn ouders in wonen en een studie doenx85x94. Nou, dan weet ik niet meer wat ik verder nog moet zeggen, dan enkel dit; DANK U HEER!!

 
Er zijn ook flink wat dingen die we kunnen overnemen van die jongen. Want doordat hij weer bij zijn ouders gaat wonen, kan hij niks meenemen. Dus we worden gezegend met allemaal mooie spullen, voor een schijntje!! Daarbij komt, dat dit huis een tussenstop is voordat we via de woningstichting kunnen gaan huren (met punten). We willen daarom ook niet investeren in het huis omdat we er niet voor vast willen blijven. Maar dat hoeft nu dus ook helemaal niet, want die kerel heeft alles al opgeknapt voor de komende tien jaar!!! WHAHAHA!! Wat een grap!! Wij zeggen alleen maar dankjewel.
Precies ook de kleuren die we mooi vinden. Bruin en wit/crxe8me. Wat willen we nou nog meer?!
En tsjah… tis inderdaad wxe9xe9r bij een kerk. Alleen dit maal hebben we er niks mee te maken, dan alleen hun nooduitgang die uitkomt op onze achtertuin… nouja… dat is te overzien. Zolang we maar punten kunnen door sparen bij de woningstichting en we wat meer privacy hebben. En dat hebben we nu. Een hxe9xe9l huis, helemaal voor ons alleen!!!!!

Het is nu alleen nog maar aftellen en kruisjes zetten op de kalender. Aankomende zondag gaan we over!!!!!!!! HOEZEE!!
Ons geluk stroomt over. Dusssx85 voor alle bemoedigende en gezellige kaartjes die jullie nu van plan zijn te gaan sturen, mag je die vanaf 1 Augustus sturen naar dit adres;

Catharinastraat 25
7941 JD
Meppel

Vielen dank!!

Bij deze sluit ik ook meteen af, want de verhuisdozen staan me aan te staren. Ze moeten VOL!!(Net zoals onze brievenbus!  Hahah.

Heel veel liefs, Linda.

PS. Wat hoor ik nou? Joris verhuisd ook. Vanavond al!!!! Wat een timing…haha. Wonen we hier toch nog 4 dagen even helemaal alleen. LOL.